(1.)
สมุดของผมเต็มไปด้วยรูปวาดมากมาย
อาคารที่เคยเดินผ่าน
เสาไฟที่แหงนมองไปเมื่อวันก่อน
ลูกแมวที่แวะเล่นด้วยระหว่างทาง
ดอกไม้ที่ผุดขึ้นจากรอยแตกบนพื้น
เรื่องสัพเพเหระที่ทั้งสำคัญและอาจไม่สำคัญ
แต่แล้ววันหนึ่ง สมุดของผมก็มีแต่รูปเธอ
ผมเห็นเธอครั้งแรกผ่านกระจกใสของสตูดิโอเต้นรำ
สวมชุดบัลเล่ต์ แต่กลับใส่รองเท้าผ้าใบ
แปลกดี…นั่นคือความคิดแรก
จะเต้นได้เหรอ…คือความคิดถัดมา
แต่พอเธอเริ่มวาดแขนขา
ก็เป็นผมเองที่ไม่อาจเคลื่อนไปไหนได้
ทำได้เพียงจดจ้องอยู่ตรงนั้น
มองเธอเต้นรำด้วยรองเท้าผ้าใบ
และหัวใจที่ระรัวไม่ตรงจังหวะวอลซ์




