Micha Wertheim feliciteert Matthijs van Nieuwkerk met zijn vakantie en wil nog even wat kwijt over DWDD en cultuur

Beste Matthijs,De eerste week zonder De Wereld Draait Door zit erop. Overal is met eerbied en ontzag afscheid van jou en jouw programma genomen. Je had je de eerste week vakantie vast anders voorgesteld, ik wel in ieder geval.Ik schrijf je omdat ik de afgelopen tijd overal las hoe knap jouw, of misschien moet ik zeggen jullie, programma gemaakt werd. Vrijwel iedereen leek het erover eens dat DWDD heel belangrijk was voor de Nederlandse televisie.Daar is weinig tegenin te brengen. Er keken niet alleen heel veel mensen, jullie hebben ook als geen ander aandacht besteed aan het medium televisie. Zelfs de mensen die voor de krant beroepsmatig over de beeldbuis schrijven zaten aan tafel. Vaak ging het over de kijkcijfers. Ik durf te zeggen dat jij er de afgelopen jaren in bent geslaagd het grote publiek ervan te overtuigen dat hoge kijkcijfers het belangrijkste, zo niet enige, criterium zijn waar een televisieprogramma aan dient te voldoen. Ik herinner mij nog hoe je je best hebt gedaan DWDD van NPO3 naar NPO 1 te krijgen. Niet omdat jullie er dan inhoudelijk op vooruit zouden gaan, maar omdat dat de kijkcijfers ten goede zou komen. De afgelopen weken las ik dat de kijkcijfers nog nooit zo hoog waren geweest. Complimenten daarvoor.De reden dat ik je schrijf, is dat ik ook vaak las hoe belangrijk DWDD voor de cultuur in Nederland geweest is. Dat, Matthijs, verbaasde mij. Natuurlijk, kijkcijfers zijn ook onderdeel van onze cultuur, steeds meer zelfs, maar wat werd bedoeld is die cultuur die zich niet laat meten in kijkcijfers. Literatuur, theater en muziek. Gordon, Beau en Joling waren vaste gastenVoor ik uitleg wat ik bedoel, moet ik misschien eerst vertellen waarom ik nooit bij je aan tafel heb gezeten. Het toeval wil dat DWDD en mijn carrière tegelijk begonnen. In oktober 2005, toen jullie de eerste uitzending hadden, speelde ik de eerste try-out van mijn eerste solovoorstelling. In die tijd had ik nog geen kinderen en keek ik veel meer tv dan nu. Al snel kreeg ik het vermoeden dat ik bij uitstek het soort gast was dat bij jou aan tafel zou kunnen zitten. Ik praat makkelijk en heb werkelijk over alles een mening. Een mening die ik, zoals deze brief bewijst, gevraagd en ongevraagd de wereld in slinger.