Μου άρεσε καποτε να γραφω για την καταθλιψη οταν δεν με ετρωγε και δε με εβαζε να παλεύω με ενα σωρο υπαρκτους και ανύπαρκτους δαίμονες. Την νίκησα; Οχι , επανερχεται παντα δριμύτερη. Αυτο που κατάφερα ειναι να γίνουμε "φίλοι". Και κάτι είναι κι αυτο. Και ακομα κατι. Μπορει οταν μας πιανει το "αλλιωτικο" να αποφεύγουμε τον κοσμο αλλα,τουλαχιστον εμένα, η επικοινωνία εδω μεσα,οσο σκατα και να ειμαι ανάβει ενα μικρό φωτάκι στο βαθος της σπηλιάς που ειμαι κλεισμένος.

Τι φτιάχνεις όταν ξυπνάς στις 6.30 και δεν πας για σαλέπι

Έχω τη δικαιολογία βέβαια ότι ο χρόνος δεν είναι πραγματικό μέγεθος, επομένως μπορεί να μην άργησα αλλά μπορεί να έχω έρθει νωρίτερα

Δεν ξέρω σε ποιόν να το πω αυτό που έπαθα και πού. Να το πω σε φίλους και συγγενείς θα με κράξουν και με το δίκιο τους. Να το ποστάρω θα πεταχτούν να με κατηγορήσουν για ατενσιοχοριλίκι. Αλλά εγώ είμαι να σκάσω, οπότε θα το ποστάρω εδώ να βγει από μέσα μου (σορρυ)