'The thing with feathers', Noah Strycker (2014).
Kosta egin zaigu konturatu eta ulertzea, baina gero eta nabarmenagoa da hegaztiak ugaztunak bezain argiak (edo gehiago) direla, euren gaitasunak desberdinak diren arren.
Stryckerrek polito kontatzen ditu hegaztien munduan duela gutxira arte guretzat ezkutuan zeuden zenbait ezaugari.
Izenburua Emily Dickinsonen poema batetik hartua da; itxaropenarekin parekatzen dituen txorien metafora.
Hope is the thing with feathers
That perches in the soul
...
Aukeran, beharbada, gehiago gustatu zitzaidan 'The genius of birds' (J. Ackerman).
Stryckerrek etengabe alderatzen ditu hegaztien gaitasun "berezi" horiek gizakion antzekoekin. Ikuspegi antropozentriko samar hori traba txikia izan da tarteka.
Ackermanek justu kontrakoa egiten baitu, hegaztien berezitasun hori jarri erdigunean eta gaitasun horiek ulertzeko dugun muga azpimarratu.
Eske Ackermanena oso ona da ;)
baina tira, Stryckerrena ere interesgarria da. #liburuak
https://eibar.org/blogak/sarasua/the-genius-of-birds-ackerman-2016-hegaztiak-oso-azkarrak-dira
...eta aurreko horren jarraipena, hontz eta mozoloen munduan murgiltzen den "What an Owl Knows" (J. Ackerman).
Blogean lerro batzuk đŸ‘‡
https://eibar.org/blogak/sarasua/la-sabiduria-de-los-buhos-jennifer-ackerman-ariel-2024
Liburu hau ez da ornitologo frikientzat bakarrik. Izaki bakoitzak bere mundua nola eraikitzen duen ulertzeko gonbidapena da, kasu honetan hontz eta mozoloen munduan jarrita arreta. Ackermanek hontzen irudi estatiko eta mitologikoa apurtzen du liburu honetan, eta animalia dinamiko, adimentsu eta, neurri batean, oraindik ezezagun gisa aurkezten dizkigu. Irakurketa sakon bezain goxoa.
Asier Sarasua Aranberri