Over precies een week staat iedereen met een vrome bek een minuut stil te wezen.
Over precies een week lopen alle media weer amechtig te herhalen dat de holocaust nooit meer mag gebeuren.
Over een precies een week zijn er weer talloze toespraken waarin allerlei hoogwaardigheidbekleders en intellectueuzen dringend bezweren dat het begon bij uitsluiting.

Dit alles gebeurt vanuit een land dat diplomatiek, economisch en cultureel warme banden onderhoudt met een genocidaal regime. Een regering die een compleet volk actief aan het verhongeren is, door de toevoer van alle goederen al maanden afgesloten te hebben. De toevoer naar een gebied dat in anderhalf jaar tijd volledig verwoest is door bommen, soldaten en bulldozers. Systematisch heeft dat regime infrastructuur, watervoorziening en zorgverlening kapot gemaakt. De miljoenen mensen, al 70 jaar vluchteling, kunnen geen kant op. Het kuststrookje met bijna half zoveel oppervlakte als dat we in nederland aan fucking achtertuinen hebben is hermetisch afgesloten, en wie te dicht aan de rand komt wordt afgeknald.

Over precies een week zeggen we samen: dit nooit meer. En terecht.
Maar zolang dat niet gepaard gaat met een duidelijke veroordeling van israel en de genocide op de palestijnen -en ook actie daartegen- is dat geen fuck waard.