De waarde van lijden en van machteloos staan

Een van de grootste zegeningen van mijn ziekte op het geestelijk pad is dat ze me heeft leren lijden. Of, als ze me het niet heeft geleerd, dat ze me ertoe dwingt. Niet een lijden uit slachtofferschap. Zoals, waarom ik? Dit is mij aangedaan. Zij die mijn ziekte niet hebben begrijpen mij niet.

Maar een lijden dat voortkomt uit verlies, uit de diepe bewustwording van vergankelijkheid. Rouw. En naar ik vermoed dragen we allen dat lijden in ons. Want we lijden allemaal verlies. We dragen alleen al het verlies van ons eigen leven.

Lijden dat voortkomt uit de realisatie van verlies, van vergankelijkheid, is een lijden dat mij zuivert van mijzelf. Dit lijden is liefde voor zelf. Ze heft haar eigen schoonheid en landschap. Bovendien laat zij mij liefde zien (of, in boeddhistische termen: compassie of mededogen). Niet een liefde om een bepaalde reden, of een gehechte liefde in iets. Maar liefde die ik zelf ben, nergens op gebaseerd.

Een diepe realisatie van machteloosheid wekt vertrouwen bij me op. Machteloos staan. Niet alleen tegen vergankelijkheid, tegen verlies, maar ook de machteloosheid die voortkomt uit de realisatie dat ik het niet kan doen. Omdat ik bij pogingen daartoe telkens opnieuw weer in de valstrik loop van mijn eigen begeerte, haat en onwetendheid (of, in een niet-boeddhistische term: egocentriciteit). Ik kom daar niet uit; ik sta machteloos.

Dit wekt vertrouwen. Niet een vertrouwen dat ergens op is gebaseerd. Niet een vertrouwen in iets bepaalds. Maar Vertrouwen. Durven leven in thuisloosheid. Durven leven in het leven zoals het zich aandient. Wat soms kan inhouden: durven leven in angst. Vertrouwen in iets dat mij onbekend is, in datgene wat geen naam kan dragen.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#compassie #lijden #MarloesLasker #mededogen #rouw #thuisloosheid #verlies #vertrouwen
#compassie #lijden #MarloesLasker #mededogen #rouw #thuisloosheid #verlies #vertrouwen

Guy – dhammazaadjes – Verzaking (P. nekkhamma)

Je hoeft de wereld niet los te laten om je te bevrijden van dukkha. Integendeel, je moet de wereld juist gebruiken om je ervan te verlossen. De dingen van de wereld kan je immers niet loochenen. Het is dwaas om het licht van de zon te ontkennen. Het volstaat dat je realiseert dat de wereld vergankelijk is. En dat je dit inzicht gelijkmoedig aanvaardt.

Verzaking slaat niet op de wereld zelf. Verzaking slaat op de intentie (P. cetana) om het verlangen naar de zintuiglijke wereld te blussen. Maar ook deze intentie zélf kan bol staan van verlangen. Wanneer verzaking een obsessie wordt staat het de beëindiging van dukkha in de weg. Remember het diepe verlangen naar stroombetreding. Het ‘Ananda-complex’.

Slechts door de wereld aandachtig te observeren kan je dukkha begrijpen (P. dukkha sacca). Kan je de oorzaak van dukkha loslaten (P. samudaya sacca). Kan je de beëindiging van dukkha realiseren (P. nirodha sacca). En kan je het pad cultiveren dat je uit dukkha bevrijdt (P. magga sacca).

Verzaking is intentie. De intentie om in je gedachten, woorden en daden elk verlangen (P. tanha, lobha) achterwege te laten. Door elk verlangen dat naar ‘worden’ (P. bhava) leidt los te laten. Door elk verlangen dat naar ‘weder’-geboorte voert te vernietigen.

Wanneer je geen brandstof meer geeft aan verlangen ga je de thuisloosheid in. Geef je je conditionering op. Zie je je ‘oorspronkelijk gezicht’. Kom je écht thuis. Bevrijd je jezelf van dukkha.

#dukkha #thuisloosheid #verzaking