Thierry Baudet
Giotto, De woede (
Scrovegni-kapel, Padua)
In mijn filterbubbel was gisteren nogal veel te doen over een politicus wiens naam al te vaak wordt genoemd en die nu dan, zo las ik overal, het masker écht had laten vallen en zijn ware gezicht had laten zien. Niemand, zo werd me toegeschreeuwd, kon nu nog ontkennen dat het lavendelmonster een fascist was. In een artikel over de Franse schrijver Houellebecq in American Affairs zou Thierry Baudet – want ook ik ontkom er niet aan zijn naam te vermelden – zich duidelijk hebben gekeerd tegen euthanasie, abortus, euthanasie en werkende vrouwen. Onze volksvertegenwoordigers vinden dat dus maar niks.
Daarin hebben ze natuurlijk volkomen gelijk.
Het is ook volkomen niet ter zake.
Ik ken voldoende mensen die sympathiseren met Thierry Baudet. Het zou vreemd zijn als ik die niet kende, want er zijn nogal wat FvD-stemmers. Als ik vraag waarom ze stemmen op iemand die heeft geschreven dat vrouwen overweldigd willen worden, als ik ze erop attendeer dat iemand die een privétaal spreekt het volk per definitie niet vertegenwoordigt of als ik hun voorleg dat een Nexit echt geen goed idee is, dan geven die sympathisanten meteen toe dat Baudets ideeën weerzinwekkend zijn. Maar, zo zeggen ze, hij schudt de politiek tenminste op. Zijn geluid is weliswaar niet nieuw of fris, erkennen ze, maar het is tenminste anders.
En dat is volgens mij de crux. Ik heb weleens eerder over Thierry Baudet geschreven – namelijk hier – en erop gewezen dat hij appelleert aan serieuze ressentimenten. De wereld globaliseert: de economie groeit door het wegvallen van grenzen, de wetenschap is het gemeenschappelijk bezit der mensheid, de politiek prefereert steeds vaker internationale samenwerking boven oorlog, de artistieke avant-garde is per definitie grensoverschrijdend. De zegeningen zijn duidelijk maar niet iedereen profiteert in gelijke mate.
Immers, bij de economische crisis droegen de zwakste schouders de zwaarste lasten, de wetenschap wordt door u gefinancierd maar eist dat u opnieuw betaalt als u de resultaten wil kennen, en u herinnert zich hoe de Europese Centrale Bank aan Amsterdam voorbij ging omdat de Nederlandse politiek de benoeming van Duisenberg belangrijker vond. Het belang van één politicus ging voor het gemeenschappelijke belang. Wat ik maar zeggen wil: de ressentimenten zijn misschien niet rationeel maar wel reëel.
En er verandert te weinig. De woede blijft. Een stem op Baudet is niet per se de stem van een racist of een antifeminist, maar vooral een manier om zand in de machine te strooien. Zoals een stem op Wilders of Fortuyn. Er is een harde maar kleine extreemrechtse kern – die stemde ooit op Janmaat en op Glimmerveen – en er is daarnaast een grote groep mensen die diep gefrustreerd is. Die laatste groep bestaat niet uit onverbeterlijke antifeministen of racisten en kan ook worden teruggewonnen.
Wat te doen? Dat is simpel. Leg jezelf uit.
Claim dus niet dat Europa een goed idee is, leg de voordelen uit. Beweer niet steeds dat wetenschap belangrijk is, maak mensen weer deelgenoot. Roeptoeter niet dat mensen schreeuwen om cultuur, tóón hoe kunst het leven verrijkt. Beperk je niet tot de constatering dat internationale samenwerking goed is voor de economie, laat mensen delen in de voordelen.
Zo simpel is het. Het probleem is dat we momenteel zitten opgezadeld met politici, wetenschappers, kunstenaars en bedrijfslevenmensen die hun werk zien als een specialisme. Ze willen de erkenning van hun collega’s, niet die van de gemeenschap. Ze zijn opgeleid om hun werk – dat ze vaak goed doen – apart van de samenleving te verrichten. Zolang dat zo blijft, zullen de ressentimenten blijven bestaan en zullen de Baudets dezer wereld de toon van het debat zetten, met catastrofale gevolgen. Stigmatisering van bevolkingsgroepen, klimaatcrises, Brexit.
De huidige generatie politici, wetenschappers, kunstenaars en bedrijfslevenmensen heeft de afgelopen jaren hopeloos gefaald en kan ook niet anders dan falen omdat ze nooit hebben leren werken voor de gemeenschap. We hebben nieuwe bestuurders nodig, mensen die niet steeds happen naar de stukken rood vlees die een Thierry Baudet neerwerpt, maar die hun eigen visie volgen: op economie, klimaat en maatschappij; op wetenschap, cultuur en samenleving; op politiek en burger.
Ik geef u geen stemadvies voor de komende Europese verkiezingen, maar voor het geval u het wil weten: ik zie dat ze niet volmaakt zijn maar ik ben gecharmeerd van VOLT.
#Europa #ressentiment #ThierryBaudet #VOLT
Regendans
RTL Nieuws
Contemporary Classical - Thea Derks
Misha
Touaregtweet
waarismijnhoofd
AFA Nederland
Jona Lendering
