"Erfenis van stilte" door Nancy Bastiaans op Yaeli โค๏ธ
Na een lange vliegreis en daarop aansluitende treinreis van Jakarta naar Bandung, stapten we de avond in. De geur van kretek-sigaretten en die van een verdampende tropenbui, was het zoveelste voor mij ongewone dat ik probeerde te verwerken. Taxichauffeurs en gidsen drongen zich aan ons op. Eddy stel
25 januari 1961, 65 jaar geleden en nu voor het eerst zonder beide hoofdrolspelers. Wij herinneren de viering van jubilea en de vormende culturele uitjes op minder aansprekende jaren. En ja zonder beide hadden wij nu geen nieuwe herinneringen gemaakt. #dankbaar #blijmee #herinnering #stamboom
P.S. de trouwjurk lijkt wit, bijzonder genoeg vonden wij het bijpassende tasje onder het bloemstuk op de foto in de nalatenschap en bleek het een combinatie van roze stippen en wit...mooi detail.
๐ญ๐ผ ๐ธ๐๐ป ๐ท๐ฒ ๐ฒ๐ฒ๐ป ๐ต๐ฒ๐ฟ๐ถ๐ป๐ป๐ฒ๐ฟ๐ถ๐ป๐ด ๐ธ๐ฟ๐ถ๐ท๐ด๐ฒ๐ป ๐ฎ๐น๐ ๐ท๐ฒ ๐ฑ๐ฒ ๐ฎ๐๐๐ผ ๐ถ๐ป๐๐๐ฎ๐ฝ๐ (๐ผ๐ณ ๐๐ถ๐๐๐๐ฎ๐ฝ๐)
De Herinneringen-app kan je waarschuwen als je in de auto stapt, zodat je niet vergeet een bepaalde taak uit te voeren. Dit werkt als je over een autoradio met Bluetooth beschikt. Ook bij het uit de auto stappen kun je een herinnering ontvangen.
'๐ก๐ ๐๐ฒ๐น๐๐ป๐ป (7) ๐ป๐ถ๐ฒ๐ ๐บ๐ฒ๐ฒ๐ฟ ๐น๐ฒ๐ฒ๐ณ๐, ๐ถ๐ ๐ฑ๐ฒ๐๐ฒ ๐ต๐ฒ๐ฟ๐ถ๐ป๐ป๐ฒ๐ฟ๐ถ๐ป๐ด ๐ปรณ๐ด ๐๐ฎ๐ฎ๐ฟ๐ฑ๐ฒ๐๐ผ๐น๐น๐ฒ๐ฟ ๐๐ผ๐ผ๐ฟ ๐ผ๐ป๐'
Villa Pardoes biedt gezinnen met een kind met een ernstige ziekte of aandoening kosteloos een onvergetelijke vakantie. Een adempauze waarin de vaak grote zorgen even plaats kunnen maken voor fijne momenten samen. Teuntje, Henk en hun drie dochters hebben dit zelf mogen...
Villa Pardoes biedt gezinnen met een kind met een ernstige ziekte of aandoening kosteloos een onvergetelijke vakantie. Een adempauze waarin de vaak grote zorgen even plaats kunnen maken voor fijne momenten samen. Teuntje, Henk en hun drie dochters hebben dit zelf mogen ervaren. Zeker nu hun dochter Aelynn (7) overleden is, heeft de herinnering aan deze bijzondere week extra waarde voor het gezin.
Een oprecht bewogen man
Een prachtig gedicht
Een herinnering...voor nu
https://www.gedichten.nl/nedermap/gedichten/gedicht/74132.html
#joostprinsen #benalilibi #WOII #jodenvervolging #nazis #gedicht #willemwilmink #herinnering #nagedachtenis
Dag Peter
We studeerden en we waren jong, en tussen het zootje ongeregeld waren ook een paar mensen die de jaren des onderscheids al hadden bereikt. Daar keken we met enig ontzag tegenop want die deden een tweede studie. Eรฉn van hen was Peter Flaton, die elke donderdag met de trein uit Maastricht naar Amsterdam spoorde om aan de VU college te lopen. Een rustige man die niet geforceerd populair wilde doen en wat afstand bewaarde. Knoopte je echter een gesprek aan, dan bleek hij opvallend betrokken bij mensen die half zijn leeftijd hadden. En omdat het iemand was die meer van de wereld had gezien dan wij, bewonderden we hem, al was het maar omdat hij regelmatig een onverwachte draai aan een college kon geven. Tijdens een college over Latijnse literatuur kon er dan ineens een opmerking zijn over een Middelnederlandse parallel die er niet was omdat de jongere auteur zijn Romeinse voorganger had gelezen, maar die uit een mondelinge traditie moest komen.
Peter Flaton had eerder Nederlands gestudeerd en werkte aan een middelbare school in Maastricht. En zoals zoveel neerlandici had hij een bredere belangstelling dan alleen zijn eigen vak. Vandaar zijn oudheidkundige tweede studie, waarbij zijn hart lag bij de christelijke literatuur. Zijn 109 paginaโs tellende en in een achtpuntsletter gezette scriptie, Per corporalia ad incorporalia, ging over een project van Augustinus. Kort na zijn bekering tot het christendom was de oud-leraar welsprekendheid schoolboeken gaan schrijven over de zeven vrije kunsten, die een voorbereiding waren op de hogere kennis van het goddelijke. Klassieke vorming, onderwijs, christendom en een Auseinandersetzung met de gnosis: de scriptie behandelde themaโs die Peter na aan het hart lagen.
Docent
Hij schreef meer. Zijn school had een kapel met opvallende schilderingen, waaraan hij een monografie wijdde. Hij wilde nog een eens een lesmethode maken voor het literatuuronderwijs, die bruikbaar moest zijn bij alle moderne talen, zodat leerlingen niet vier keer oppervlakkig hoefden horen wat romantiek of modernisme waren, maar รฉรฉn, grondige uitleg kregen. Los daarvan is het natuurlijk dikke winst als je bij je Engelse les een James Joyce (een van Peters favoriete schrijvers) leerde vergelijken met een Kafka of een Pirandello.
Of een Thomas Mann, om nog een schrijver te noemen waar Peter veel plezier aan beleefde. Nou ja, aan Doktor Faustus dan, want de Toverberg vond hij saai. Over Doktor Faustus was hij des te enthousiaster, wat leidde tot een doorwrocht essay in zijn karakteristieke, complexe stijl voor het studentenblaadje dat we aan het oprichten waren. Omdat de redactie het tijdschrift wilde laten gaan over de Oudheid terwijl Peters artikel over Manns gebruik van de klassieken ging, zaten we ermee in de maag, maar we hebben het natuurlijk wel aanvaard. Doktor Faustus werd ook een van mijn lievelingsboeken.
Waarmee ik aangeef wie Peter voor mij was: meer dan een wat oudere medestudent was hij een leraar. Iemand die interessante dingen wist en kon uitleggen. Iemand die mooie dingen kon aanwijzen.
Vriend
Peter werd een vriend. We hebben in de jaren negentig talloze brieven uitgewisseld. (Er was al e-mail maar hij hield daar lange tijd niet van.) Ik zocht hem regelmatig op. Toen we met een paar man in de Pietersberg fossielen waren wezen zoeken, was het vanzelfsprekend dat we even bij hem aanwaaiden en koffie dronken in de achtertuin.
De bovenstaande foto heb ik genomen toen ik met hem had gerendezvousd in Rome: ik was aan het fietsen naar Griekenland, hij was er met zijn middelbare school en nam me een dagje mee naar de Etruskische graven bij Cerveteri. Het is de enige keer dat ik hem les heb horen geven aan een middelbare-school-klas. Wat me opviel, was dat hij bij zijn uitleg ironisch kon zijn, iets waar ik, als beginnend docent, moeite mee had.
Uit het oog maar niet uit het hart
Later zijn we elkaar uit het oog verloren. Zijn echtgenote Greetje overleed, ik had problemen met de Vrije Universiteit, we waren bezig met onze eigen sores. Ik ben voor hem niet de vriend geweest die ik had willen zijn. Daarom was ik blij toen hij begon te reageren op deze blog. Hij had inmiddels dus toch een mailadres. Het contact werd hersteld en toen ik een tijdje geleden in Heerlen moest overnachten, ben ik snel naar Maastricht gegaan om met hem te dineren op het O.L. Vrouwe-plein.
Het was een zeldzaam leuke avond en we spraken af contact te houden. Als ik in Limburg was, belde ik weleens of het schikte wanneer ik zou aanwaaien, maar het is niet meer gekomen van een tweede etentje op het O.L. Vrouwe-plein. Het is gebleven bij e-mail en een paar telefoontjes.
Afgelopen maandag is Peter Flaton overleden, voorzien van de laatste sacramenten. Op Neerlandistiek.nl is een kort overlijdensbericht en een linkje naar de zesentwintig stukken die hij voor die website heeft geschreven.
In Paradisum deducant te angeli.
#herinnering #inMemoriam #Maastricht #PeterFlaton #ThomasMann
Ik schrijft sinds mijn achttiende gedichten.
Altijd voor mezelf,
nu voor wie luisteren wil.
#persoonlijkverhaal #poรซzie #gedachten #herinnering #woordenkracht #authentiek #schrijven #reflectie #levenlangleren #tijdenvangedenken https://kanteldenker.wordpress.com/2025/04/15/achttien-jaar-waren-we/
Mila Heijmeriks
Wil Hoekstra ๐ป
Walter
iCulture.nl
RTL Nieuws
Ellis ๐ ๐ ๐
Jona Lendering
Ellen Rodenberg
Marcel Kolder
Antifamiek