𝗞𝗹𝗮𝗮𝘀 𝗶𝘀 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗲𝗲𝗿𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝗴𝗲𝘃𝗼𝗲𝗹𝗲𝗻𝘀 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗠𝗮𝗿𝗷𝗮 𝗶𝗻 𝗪𝗶𝗻𝘁𝗲𝗿 𝗩𝗼𝗹 𝗟𝗶𝗲𝗳𝗱𝗲: '𝗚𝗲𝗲𝗻 𝘇𝗶𝗻 𝗶𝗻'

Klaas heeft in 'Winter Vol Liefde' Marja over de vloer in Oostenrijk. Hij heeft een avontuurlijke date geregeld om te kijken of de vonken overspringen, maar wanneer de gevoelens uitblijven durft hij dat niet eerlijk aan zijn date te vertellen.

https://www.rtl.nl/boulevard/artikel/5563394/klaas-marja-gevoelens-winter-vol-liefde

#Klaas #gevoelens #WinterVolLiefde

wolken, een genre
alles drijft mee
- gedachten
gevoelens dromen

#haiku #wolken #wolkenhemel #genre #dromen #gevoelens #gedachten #wolkenhaiku #tekening

https://wolkenhemel.blogspot.com/2025/10/wolken-een-genre.html

𝗩𝗿𝗼𝘂𝘄𝗲𝗻 (𝗲𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗲𝗻𝗸𝗲𝗹𝗲 𝗺𝗮𝗻) 𝗱𝗲𝗹𝗲𝗻 𝗺𝗮𝘀𝘀𝗮𝗮𝗹 𝗵𝘂𝗻 𝗴𝗲𝘃𝗼𝗲𝗹𝗲𝗻𝘀 𝗻𝗮 𝗺𝗼𝗼𝗿𝗱 𝗼𝗽 𝗟𝗶𝘀𝗮: '𝗩𝗼𝗲𝗱 𝗷𝘂𝗹𝗹𝗶𝗲 𝘇𝗼𝗻𝗲𝗻 𝗼𝗽'

De dood van de 17-jarige Lisa uit Abcoude heeft veel losgemaakt. Op sociale media uiten talloze vrouwen (en een aantal mannen) hun emoties én eigen ervaringen, die allemaal massaal geliket en gedeeld worden. Voor hen staat Lisa symbool...

https://www.rtl.nl/nieuws/binnenland/artikel/5524773/moord-op-lisa-maakt-tongen-los-op-social-media-voed-jullie-zonen

#Vrouwen #moord #gevoelens

B’eter Basbousa (Egyptische griesmeelcake)

Er zijn van die dagen, weken, maanden dat ik alleen maar lijk toe te komen aan mijn werk. Ook ’s avonds en in het weekend. Dat ik nauwelijks tijd heb voor mijn hobby’s zoals lezen, schrijven, koken, bakken, muziek maken en tekenen. Thich Nhat Hanh zei altijd dat je beter kunt kiezen voor minder werken en een minder drukke baan, met minder salaris en een eenvoudig leven. Met meer tijd om van het leven en al wat is te genieten. Een bescheiden woning, weinig spullen. In theorie ben ik het daar natuurlijk helemaal mee eens, maar als kostwinner met een gezin en volwassen kinderen die nog gedeeltelijk financieel van mijn salaris afhankelijk zijn is het een uitdaging. Waar blijft de tijd? Waar blijft het geld? Shoppen doe ik al heel lang niet meer – of het moet zijn op Marktplaats of in de plaatselijke kringloopwinkel. Maar ik woon niet alleen, niet in een hutje op de hei, en de rekeningen moeten toch betaald worden.

Mediteren is natuurlijk gratis, maat het onderdeel uitmaken van een spirituele gemeenschap is dat niet, al wordt gelukkig bij de Stichting Leven in Aandacht en de Orde van Interzijn voor retraites e.d. alleen de kostprijs berekend, plus een vrijwillige bijdrage voor de leraren. Er is gelukkig geen verdienmodel, zoals bij sommige andere boeddhistische groepen. Niemand wordt er rijk van. Dat is voor mij heel belangrijk.

Kort samengevat: minder werken of een minder drukke baan vinden is geen optie, bij dat laatste speelt ook mijn leeftijd mee: ik ben 62. Vrijwel dagelijks vraag ik me af wat ik verkeerd doe, waarom ik vind dat ik zo hard moet werken. Is het perfectionisme? Is het geen “nee” kunnen zeggen? Is het angst om niet goed genoeg te zijn, het bekende ‘imposter syndrome’? Is het mijn leeftijd, waardoor niet alles even soepel meer gaat in de bovenkamer? Waarschijnlijk een combinatie van dit alles. Ik heb overigens een baan als docent in het hoger onderwijs. Er komen forse bezuinigingen aan. Dat geeft ook onrust.

Omdat in onze beoefening werkelijk alles beoefening is, elke gedachte, elk gevoel, probeer ik het maar te omarmen. “Hello hello, something in me, I am aware that you are in there, and you sure have got a good reason to be” zingt Eveline Beumkes (zie Mindfulness-liedjes – Mindful Communiceren). Hallo gevoelens!

Afgelopen week was er geen tijd om iets speciaal voor deze rubriek uit te proberen. Ik ging vroeg weg, kwam laat thuis, en mijn huisgenoten probeerden de koelkast en vriezer leeg te koken omdat deze overvol waren en we ruimte nodig hadden. Er kwamen allerlei rare restjes op tafel, niks dat ik hier wil delen. Niet alles was vegetarisch.

Gelukkig had ik nog wat achter de hand. Omdat ik al eens Griekse griesmeeltaart had gemaakt (B’eter Galatopita: Griekse melktaart – Boeddhistisch Dagblad) wilde ik kort daarop geen Egyptisch griesmeelcakerecept delen. Nu komt dat van pas.

Ingrediënten (toetje voor 8 personen):

• 3 perssinaasappels, liefst biologisch
• 200 gram griesmeel
• 250 gram kristalsuiker (fijn)
• 2 theelepels bakpoeder
• 250 gram plantaardige yoghurt, bij voorkeur Griekse (maar gewone kan ook)
• 50 milliliter zonnebloemolie (extra voor invetten)
• Eventueel 55 gram geblancheerde amandelen

Verwarm de oven voor op 180°C. Vet een ovenschaal (ca. 20 x 20 cm) in. Boen 2 sinaasappels schoon en rasp de oranje schil eraf. Pers alle sinaasappels uit. In totaal heb je ca. 250 ml sinaasappelsap nodig.

Meng in een kom het griesmeel, 150 g suiker en het bakpoeder. Voeg de vegayoghurt,  sinaasappelrasp, olie en 100 ml sinaasappelsap toe. Meng tot een glad beslag.

Giet het beslag in een ingevette ovenschaal en strijk de bovenkant glad. Versier de bovenkant eventueel met een mooi patroon van de amandelen – wij deden dit niet. Druk ze licht in het beslag, met de bolle kant naar boven.

Bak de cake ca. 35 min. in het midden van de oven tot hij goudgeel is.

Breng ondertussen de rest van het sinaasappelsap (150 ml) met de rest van de suiker (100 g) en 50 ml water aan de kook. Laat minstens 10 min. zachtjes koken tot siroop. Laat iets afkoelen.

Haal de cake uit de oven en prik er met een satéprikker gaatjes in. Giet alle warme siroop gelijkmatig over de hete cake. Laat 30 min. afkoelen tot kamertemperatuur. Snijd de cake in ruiten of vierkanten en serveer. Ook koud is de cake lekker, ook nog enkele dagen later.

Het oorspronkelijke recept komt van Basbousa (Egyptische griesmeelcake) – Boodschappen. Mijn dochter en ik hadden een vegan versie en een niet-vegan versie gemaakt. De hartvorm is de vegan versie. Allebei heb ik ze geproefd, allebei vond ik even lekker.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#Basbousa #bezuinigingen #EvelineBeumkes #gevoelens #hogerOnderwijs #imposterSyndrome #kostwinner #Marktplaats #onrust #ThichNhatHanh #toekomst #verdienmodel #zorgen

Dick – Mijn vader

Als ik dat opschrijf, ‘mijn vader’, komt er een gevoel in mij op dat ik moeilijk kan omschrijven. Hij is nooit ‘van mij’ geweest. Nooit echt. Dat dit ook helemaal niet mogelijk is, wist ik destijds niet. Het was een verlangen waarvan ik dacht dat het te vervullen was als ik aan zijn wensen beantwoordde.  Wat die wensen waren wist ik ook al niet. Maar er bestond op dat punt bij mij zo’n groot onuitgesproken vermoeden dat mijn leven er, aanvankelijk en vrij lang, naar ging staan. Als ik burgemeester zou worden of hoofdredacteur, dan zou mijn vader een beetje van mij worden. Het invullen van dat Grote Vermoeden deed ik helemaal zelf. De goede man zat in die periode zelf te struggelen met wat hij allemaal wel en niet voelde, wilde, wist.  Hij stierf in 1993. Ik was wel hoofdredacteur geworden, maar hij nooit ‘van mij’.

Hij liet o.m. een paar honderd door hem zelf gemaakte schilderijen na want hij was een verwoed kunstschilder en ik begon met het catalogiseren van zijn oeuvre. Ja, dat was wat ik te doen had; hij kon nog postuum ‘van mij’ worden als ik hem liet voortleven als kunstenaar. Maar zijn oeuvre was omvangrijk en bevond zich 200 kilometer  verder weg. Ik ben er niet ver mee gekomen. Toen zijn tweede vrouw overleed, stonden daar opeens die 213 schilderijen in de kelder van het flatgebouw dat binnen een paar weken leeg moest. Na een eerste selectie nam mijn oudste broer er 141 mee naar zijn huis. Toen ik ze bij hem ging ophalen, besloten we er nog een stuk of veertig weg te doen. Vervolgens gingen er nog twintig à dertig naar Het Goed in Nijmegen, waar ik inmiddels woonde. Ze gingen daar voor een euro of vijf per stuk van de hand.

Maar er bleven ongeveer zeventig doeken en panelen over en die kwamen in de schuur naast mijn nieuwe zendo terecht. Ze stonden daar maar. Mijn nieuwe leven kende drie fasen van loslaten en opruimen. Ik zit nu midden in de laatste. En opeens wist ik het: ik ga de schilderijen van mijn vader naar de veiling brengen. Maar vindt maar eens een veiling die ze hebben wil. Nu is het zover.  Op 9 maart gaan ze onder de digitale hamer bij een klein veilinghuis in Slijk Ewijk.

Het loslaten (afschudden?) van deze beelden die ik hem mijn hele leven heb zien maken, brengt mij dichter bij hem. Ik weet het, dit staat haaks op: voldoen aan ‘zijn verwachtingen’ of het idee hem te laten voortleven in een oeuvrebeschrijving. Maar zo werkt het nu in mij.  Opeens weet ik zo zeker als een gevallen kwartje dat hij meer ‘mijn vader’ wordt, naarmate ik alle beelden van en over hem loslaat. Met deze schilderwerken laat ik eindelijk ook het schilderwerk gaan dat ik van hem gemaakt heb. Er komt ruimte om hem opnieuw te zien. Zoals hij was, niet zoals ik dacht dat hij was. Ik kan hem er laten zijn zoals hij was, hoewel ik me daar niet veel van herinner, maar  wellicht brengt de ruimte hierin van lieverlee meer ‘tekening’.

Op verzoek schreef ik een bio voor het veilinghuis. Maar alleen de drie eerste regels kan ik op de website vinden. Iets in mij wil hem nu toch nog even neerzetten, voordat het zijn beelden prijs geeft:

Korte bio J.M.P.J. Verstegen ‘D. Verstegen’ (7 februari 1904 – 24 maart 1993)

Dick of Diek Verstegen genoot bekendheid als hoofddirecteur van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) en als gedreven amateur kunstschilder (Pieter Scheen deel 2 pag. 506). Hij was zijn hele ‘Haagse leven’ verbonden aan de Vrije Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Na zijn pensionering in 1969 schilderde hij daar dagelijks onder de hoede van Huub Hierck en Kees Andrea. Hij maakte toen een zeer productieve periode door en gebruikte soms het anagram Sten Greve (Hzn). Hij maakte voornamelijk portretten en naakten in olieverf en soms landschappen, stillevens en stadsgezichten. Hij werkte in een vrije en schetsmatige stijl. Later ging hij ook etsen en bronzen plastieken maken. Veel van zijn werk is in particulier bezit. In 1965 nam hij deel aan een groepstentoonstelling in de Haagse Pulchri Studio (Haagse Salon). Nadien exposeerde hij in Galerie ’t Gangetje in Den Haag, De Galerij in Brunssum, Internationaal Perscentrum Nieuwspoort in Den Haag en De Willemshof in Den Haag.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#dickVerstegen #gevoelens #schilderijen #vader #VNG
#dickVerstegen #gevoelens #schilderijen #vader #VNG

Ardan – Joost Zwagerman

Toen ik het bericht las, op woensdagochtend, dat Joost Zwagerman was overleden en dat hij zelfmoord had gepleegd, schoten de tranen spontaan in mijn ogen.
Vanwege het schokeffect, denk ik. En ook door een besef dat Zwagerman kennelijk zó erg leed, dat hij er een eind aan heeft gemaakt.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook tot de grote groep van mensen behoor die wel eens nadenkt over zelfdoding. Ik ken het gevoel van dat het me teveel wordt. Dat ik het gevoel heb dat ik ‘het leven niet aankan’. Vaak kan ik het niets eens heel duidelijk omschrijven. Het is een gevoel. Een ondertoon in mijn bestaan.

Ieder mens wil gelukkig zijn. Toch? Dat is een soort van oerdrift. Of je nou een IS-strijder bent, een vluchteling, of een depressief mens. We willen allemaal gelukkig zijn. Tevreden zijn.
Sommige mensen lukt het beter om tevreden te zijn dan anderen.

Wat mij intrigeert is wát er precies dood gaat. Of wat je precies dood wilt, als je een einde aan je leven wilt maken. Wil je van je lichaam af? Of van je gedachten en gevoelens?
Die vraag stel ik mezelf ook wel eens. Het is moeilijk om er een antwoord op te geven. Omdat dat ‘ik’ helemaal niet zo’n heel duidelijk vormgegeven iets is.

Dat weten boeddhisten maar al te goed.
Dat zelf is niet vast te grijpen. Niet zoals je een glas water vast kunt grijpen. Je kunt er je vinger niet op leggen.
Het ‘ik’ is alleen maar te omschrijven als een scala van eigenschappen, gekoppeld aan een lichaam. En die eigenschappen zijn nog veranderlijk ook.

Mijn ik is dus een bouwwerk van gedachten, gevoelens, ideeën, overtuigingen, herinneringen, successen en mislukkingen die ik gedurende al de jaren van mijn leven opgebouwd heb.
Als ik in slaap val, dan is het weg.
En zodra ik weer wakker wordt, ontstaat het hele circus weer.

Zwagerman wilde misschien een einde aan dat circus maken. Omdat het geen leuk circus was.
Omdat het niet lukte om er een leuk circus van te maken.

In mijn ervaring ben je voor een groot deel wel in staat om dat circus leuker te maken. Om dat ‘zelf’ wat minder te laten lijden.
Maar de één moet daar veel meer moeite voor doen dan een ander.

Dit is een automatisch geplaatst bericht via ActivityPub.

#ardan #bouwwerkVanGedachten #gevoelens #herinneringen #ideeën #JoostZwagerman #overtuigingen #successenEnMislukkingen #zelfdoding
#ardan #bouwwerkVanGedachten #gevoelens #herinneringen #ideeën #JoostZwagerman #overtuigingen #successenEnMislukkingen #zelfdoding

𝗣𝗲𝘁𝗲𝗿 𝗔𝗻𝗱𝗿𝗲 𝗺𝗼𝗲𝗱𝗶𝗴𝘁 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝗸𝗶𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝗼𝗽𝗲𝗻 𝘁𝗲 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗴𝗲𝘃𝗼𝗲𝗹𝗲𝗻𝘀

Peter Andre moedigt zijn kinderen aan open te zijn over hun gevoelens, omdat hij zelf tijdens zijn succesjaren het gevoel had dat daar geen ruimte voor was. Dat schrijft de zanger in zijn wekelijkse column voor het Britse weekblad OK!

https://www.rtl.nl/boulevard/artikel/5474258/peter-andre-moedigt-zijn-kinderen-aan-open-te-zijn-over-gevoelens

#PeterAndre #kinderen #gevoelens