Je recherche des bedephiles qui seraient capable de me dire d'où vient une vignette de Corto Maltese et éventuellement qui pourrait me la fournir.

Il est question d'une discussion sur le hasard, une coincidence et une habitude. Il me semble que quelqu'un trouve qu'il croise un peu trop Corto. Ça vous parle?

#cortomaltese #bandedessinee

Monique Krüs: ‘The story always comes first’

Monique Krüs (1959) gathered fame as a soprano excelling in ultra-modern repertoire, then started composing and has since taken up conducting as well. ‘Everything I do is about communication, I want to move people, tell a story.’ This summer she composed new works for both cultural capitals of Europe: for Leeuwarden she wrote Gloria ad Iside, a choral composition inspired by Verdi’s triumphal march from Aida; for Valetta she wrote the opera Corto Maltese. 

Although Krüs was already singing and writing songs as a child, it didn’t occur to her to pursue a career as a musician. This only started to germinate when she became a member of a student association during her psychology studies. She took singing lessons and within six months she was enrolled at the Utrecht Conservatory. ‘Until then I had been a fan of Ella Fitzgerald and Joni Mitchell, but as soon as I sang opera I felt this was my destination. I love the large gesture, communicating with the public, conveying emotions.’

She learnt composing without the help of a teacher. In 2007 she presented her highly acclaimed first large-scale opera, God’s Videotheque, composed on commission for Opera Spanga, which she had co-founded. Seven other operas followed in rapid succession, culminating in 2015 in Anne & Zef, a youth opera inspired by Anne Frank. This was an international success, and has since been translated into German, English and Italian. It was the only Dutch entry to be selected for performance at the renowned ISCM World Music Days in Beijing in 2018.

In addition to singing and composing, Krüs took up conducting. In 2013 she led the world premiere of her chamber opera The Tsar, his Wife, her Lover and his Head, a commission from the Peter the Great Festival. That tasted of more: ‘By conducting my own music I can get my message across optimally. From my experience as a soprano I can give practical tips to the singers, as a composer I have learned to write down my musical ideas clearly, so that as a conductor you don’t get lost in the tracks.’

Her communicative approach speaks strongly from all her compositions, in which she does not hide her love for jazz and pop either. ‘My style is fluid and intuitive, ranging from highly dramatic to very delicate. It is my aim to incorporate a certain light-footedness, even in tragic subjects. – But only when it really suits a scene, the story always comes first.’

Anne & Zef, for example, is about two young people who died as a result of violence. Anne Frank was killed in a concentration camp, Zef Bunga became the victim of a blood feud; they meet each other in heaven. Krüs: ‘After a deeply serious aria by Anne, Zef sings a kind of Motown song. Or take God’s Videotheque, about three people who are confronted with less pleasant videos of their lives in a kind of purgatory. Unexpectedly a piece of gospel pops up, placing the scene in a different perspective. With one simple little twist you create a completely different world, giving the audience some breathing space. Thus they can experience the tragic aspects even more poignantly.’

For Krüs, singing is essential: ‘It is the basis of everything I make. Whether opera, orchestral or chamber music, my music springs from melody, from breath. Language is also important, I endlessly tinker with a text to make it fluent. In 2017 I composed the compulsory work for the International Vocalist Competition in ‘s Hertogenbosch, Lunam, ne quidem Lunam. The text is a Latin translation of a poem by Pé Hawinkels. It is inspired by the vague moon you see in ‘hell’ on the triptych The Garden of Earthly Delights by Hieronymus Bosch. There are only five lines, but I have placed these in a different order to tell my own story, of hell on earth. To capture the inherent melancholy I use a typical blues chord.’

Krüs composes intuitively, often playing on a keyboard connected to the computer. She is averse to preconceived compositional methods, especially those common after the Second World War. ‘Great pieces have been written according to atonal and serial principles, but I want to move my listeners emotionally. And a story is easier to tell with tonal means. I compose in a non-linear way, always starting with the scene that appeals to me the most and continuing from there, searching for the right colours, melody lines and harmonies. I often think: this may be a line, but in the end it will be something completely different. That’s the mystery of creation: how does something come about, where does it come from?

The sometimes limited range of instruments is challenging, as in the four youth operas Krüs composed. ‘For my children’s opera Apenootje, set in a zoo, I only had one singer and six instruments, a seemingly random ragbag including trumpet and harp. For Soeraki, about a girl who dives to the bottom of the sea to find something for her beloved, I had seven instruments. It’s appealing to squeeze a panoply of orchestral colours from these limited means.’

Krüs likes composing for young people: ‘I can adapt to their world very well. I find the age group of 12 plus particularly interesting, wrestling with their identity, discovering themselves, challenging their parents. By luring them into my world, I hope to give them something valuable. I consider it an important task to open doors for them. Youngsters are the public – and the musicians – of the future, after all.’

This article was originally written for Deuss Music, publisher of Krüs’ music. 

#AnneZef #CortoMaltese #GloriaAdIside #GodSVideotheque #herLoverAndHisHead #hisWife #MoniqueKrüs #OperaSpanga #TheTsar

All’asta la prima copertina dedicata a Corto Maltese disegnata da Hugo Pratt

https://fed.brid.gy/r/https://fumettologica.it/2025/12/asta-prima-copertina-corto-maltese-hugo-pratt/

Da sempre fan di #CortoMaltese https://mastodon.uno/@fucinafibonacci/114302578647717065 e di #HugoPratt
https://mastodon.uno/@fucinafibonacci/115062053245214357 non posso che condividere l'iniziativa di #Panini e Cong per l'album di #figurine https://www.lospaziobianco.it/panini-e-cong-insieme-per-lalbum-di-figurine-dedicate-a-corto-maltese/

@cultura

#fumetti #LuccaComicsAndGames

The Power and the Glory

Ik weet nooit goed wat te doen in een boekhandel. Voor al die boeken hebben mensen zich ingespannen: de schrijver, de meelezers, de redacteuren, de persklaarmaker, de vormgever, de drukker. Respect voor hun inzet en liefde zou je dwingen álles te lezen. Hier staat het puikje van onze beschaving. Mijn oplossing: neem in dubio iets mee van Graham Greene. Er zit weliswaar wat kwalitatief minder materiaal bij (laat Travels with my Aunt gerust staan), maar meestal is Greene aangename lectuur.

Zijn beste roman is The Power and the Glory (1940). Ik moest er onlangs aan denken omdat een recent album van Corto Maltese, De levenslijn (2024), speelt tegen dezelfde achtergrond: de Cristero-oorlog in Mexico. De overheid heeft in de jaren twintig een reeks anticlericale maatregelen genomen waardoor katholieke geestelijken hun leven niet zeker waren. Greene vertelt hoe een priester in het geheim rondzwerft door de zuidelijke deelstaat Tabasco, waar de maatregelen in volle heftigheid werden uitgevoerd, en langzaam maar zeker in een fuik geraakt. Zijn uitwegen worden een voor een afgesneden.

Whisky priest

Ondertussen worstelt de man met zijn tekortkomingen. Hij drinkt, hij heeft een kind verwekt, en als hij dat meisje ontmoet, voelt hij geen spijt – waar hij dan weer wél spijt van heeft. Bovendien schiet hij tekort in de pastorale zorg voor de straatarme boeren. De biecht afnemen lukt nog wel, maar door de drooglegging is er geen wijn te koop, terwijl hij die nodig heeft om de mis op te dragen. Whisky weet de priester dan weer wel te bemachtigen.

Hij wordt op de hielen gezeten door een onberispelijk handelende luitenant. Het is geen kwaaie man; hij stopt de priester zelfs wat leefgeld toe als hij hem, zonder te herkennen wie hij voor zich heeft, als dronken zwerver heeft gearresteerd en weer vrij laat. De luitenant is er echter wel van overtuigd dat de bestrijding van bijgeloof en irrationaliteit niet kan zonder afschrikwekkende voorbeelden. Hij zal uiteindelijk de priester tegen de muur zetten, maar de luitenant staat zijn slachtoffer ook toe een stervende bij te staan.

Dit is natuurlijk een van de troeven van het boek. Als de luitenant een schoft was, zou dit melodrama zijn geweest. Vergelijk het met Hamlet: zijn dilemma’s zouden ongeloofwaardig zijn als wij Claudius dronken op het podium zien. Maar Claudius is, van het eerste tot het laatste bedrijf, every inch a king en dat maakt Hamlets twijfel invoelbaar.

Katholicisme

The Power and the Glory is al vijfentachtig jaar oud en het katholicisme is dat van lang geleden. Ik neem aan dat niemand nog zal denken dat het sacrament ongeldig is als een geestelijke de mis opdraagt zonder wijn. Maar in het Mexico van de “whisky priest” was het dat wel. Dit oude katholicisme betekent tevens dat een stervende zijn nooit opgebiechte zonden mee zal moeten nemen naar het hiernamaals. Dat maakt het lot van de priester wel heel wreed. Weliswaar staat de luitenant hem toe te biechten, maar de afvallige priester die de biecht zou moeten afnemen, kan dit uiteindelijk niet doen.

Zonder vergeven te zijn, staat de veroordeelde voor het vuurpeloton. Hij is een martelaar voor het geloof, maar de man is in alles mislukt. Hij heeft gefaald als priester, hij heeft gefaald als vader, en hij heeft zelfs zijn eigen ziel niet kunnen redden. Ik ken weinig boeken waarin de schrijver zijn personage zo onbarmhartig te pakken nam.

Eigenlijk vind ik dat behoorlijk schokkend. Een boek hoeft voor mij niet per se goed af te lopen, maar er moet voor de slachtoffers enige hoop zijn, iets dat hun lijden betekenis geeft. In het gijzeldrama La casa de papel is er geen rechtvaardiging voor Ariadna, die in doodsangst een relatie begint met een van de gijzelnemers, en feitelijk wordt verkracht. Dat maakte voor mij de reeks met terugwerkende kracht weerzinwekkend.

Het zegt veel over de kwaliteit van The Power and the Glory dat ik zó geschokt was door het lot van de whisky priest, dat ik een priester ben gaan vragen hoe dit eigenlijk zat. Die kon me geruststellen. Als iemand als martelaar sterft, dan zijn z’n zonden vergeven, ook als ’ie niet kon biechten, en de priester van The Power and the Glory is iemand die het martelaarschap noch vermijdt noch opzoekt. Ik ga ervan uit dat Greene, die katholiek was, dit heeft geweten toen hij dit boek maakte; ik weet dat hij tijdens het schrijven van The Power and the Glory met een geestelijke correspondeerde.

Twee waarheden

Kortom: een schitterend boek, dat u zeker lezen moet. Maar misschien moet u de laatste bladzijden overslaan. Tot vlak voor het einde blijven twee waarheden naast elkaar bestaan, namelijk enerzijds dat de al te menselijke priester zijn energie en talent efficiënter had kunnen inzetten door naar een andere deelstaat te gaan waar hij langer in leven zou zijn gebleven en meer mensen had kunnen helpen, en anderzijds dat hij in een regio zonder hoop of kans op vergeving iets goeds heeft gebracht. De lezer die ik ben, waardeert een boek dat die twee waarheden naast elkaar laat bestaan, ongeveer zoals Greene in Monsignor Quixote (meer) het socialisme en het katholicisme gelijkwaardig presenteert.

The Power and the Glory eindigt met de aankomst van een andere priester, die de zielzorg meteen overneemt van z’n gefusilleerde voorganger. Als christen mag Greene natuurlijk aangeven dat de voorzienigheid aan het werk was en dat Gods zegen rustte op de whisky priest. Maar literair vind ik het eigenlijk jammer.

[Eerder gepubliceerd op de culturele website VersTwee.]

#CortoMaltese #CristeroOorlog #GrahamGreene #Hamlet #katholicisme #Mexico #MonsignorQuixote #priesterschap #ThePowerAndTheGlory