Rolf BlijlevenEcho van mooischrijverij
Enige tijd geleden nomineerde Floris Dogterom op dit blog een zin van Louis Couperus als de beste literaire zin aller tijden uit het Nederlands taalgebied:
Buiten weende de dooi aan de ramen.
Goede schrijvers zijn belezen; door veel te lezen ontdek je wat goed is en wat niet. Dus een bundeltje Poespas van Mooischrijver Des Volks bij uitstek, Simon Carmiggelt, gebonden, lichte waterschade, 50 cent, laat ik niet liggen. Prettig lichte kost, geschreven terwijl Nederland herrees uit de as van WO II.
Carmiggelt bewonderde Elsschot, dat is bekend. Of hij ook een voorbeeld aan Couperus nam? Wat dacht u van deze:
De bijna vergeten grauwe achtermiddag op de gracht kwam opeens weer met dichtgeplante regen aan het venster dreinen als een rekenschap eisende vrouw op een afschaffersplakkaat.
Hoort u de echo van Couperus? De waterkou dringt pardoes door het glas heen je botten in.
De vraag welke van de twee nu de betere schrijver is kan licht ontaarden in een potje vérplassen dat Loket Diversen niet accomodeert, maar dat afschaffersplakkaat behoeft enige toelichting.
Het betreft hier met zekerheid een affiche van de Vereniging tot Afschaffing van Alcoholhoudende Dranken. Daarop afgebeeld denk ik een vrouw die haar man komt verwijten dat hij het weekloon aan het verzuipen is. Carmiggelt kwalificeert dat als dreinen. Hij beschreef het Amsterdamse kroegleven uit ervaring en niet vanachter een kopje thee.
Dat hij Couperus gelezen heeft durf ik wel staande houden.
foto: rainy window van Erix! onder Creative Commons
Wandering Soul
Amsterdam_XXX
Touaregtweet
Naar eigen zeggen (author)
Robdek