#Schraubstock: zwischendurch hab ich meiner Frau beim Schraubstock Projekt geholfen. Da sind jetzt Dicke Standfüße mit Gummifederung dran. Natürlich recycelt. Die Bolzen und Gummischeiben sind von der Transportsicherung der Waschmaschine.

Małe imadełko K45 z NRD. Szczęki 45 mm i masa 0,68 kg. Producentem były zakłady HMS, niestety nie mam pojęcia gdzie się mieściły. Imadła te były produkowane w kilku zakładach. Poza najmniejszym K45 były identyczne pod względem konstrukcji, większe B63 i M75. Jak widać jest to proste, tanie imadło dla modelarza czy mniej wymagającego majsterkowicza. #imadło #vise #Schraubstock #etau

Imadło opatentowana przez Oskara Kensche i Paula Hartunga z Wrocławia. Egzemplarz ze zdjęcia to jeden z najmniejszych modeli. Największe były imadłami stawianymi bezpośrednio na posadzce i ważyły nawet ćwierć tony. #imadło #vise #Schraubstock #etau

Heuer Primus No2 że szczękami 75 mm. Małe imadło reprezentujące pierwszą, przedwojenną generację tych imadeł. Te małe Primusy (No0, No1, No2) są relatywnie rzadkie. Przy takich rozmiarach przewaga wytrzymałości imadła kutego nad odlewem miała marginalne znaczenie, a koszt produkcji był dużo wyższy. W związku z tym jako mało konkurencyjne Primusy o małych rozmiarach były krótko produkowane i szybko wypadły z oferty firmy Brockhaus & Sons. #imadło #vice #vise #Schraubstock

Dziś imadełko z kraju kwitnącego kapitalizmu i krwiożerczego wuja Sama. Czyli mały Stanley No. 741 z szczękami 1 1/2" wyprodukowany przez Stanley Rule & Level Co. mieszczące się w New Britain w stanie Connecticut. Imadełko produkowane w latach 30-40. XX wieku. Mój egzemplarz wyprodukowano gdzieś pomiędzy 1923, a 1932 rokiem. Świadczy o tym wybite na szczęce ruchomej logo. W trzech, lekko różniących się formach było ono nabijanie w latach 1920-1932. S.W to oczywiście Stanley Works, serce ma upamiętnić Williama Harta, prezesa firmy w latach 1884-1915. Logo te na na amerykańskim rynku kolekcjonerski jest określane jako "sweetheart", a oznaczone nim narzędzia podobno prezentują szczytową jakość Stanleya. Imadła serii 700 były produkowane w czterech wersjach. 74X - przenośne z szczękami żeliwnymi, 76X - przenośne że stalowymi wkładkami stalowymi, 75X - stałe i 77X - stałe, obrotowe. Każda wersja była w kilku odmianach różniących się szerokością szczęk. Jak widać mój 741 to najmniejsze i najprostsze imadło serii, oryginalnie najtańsze - kosztowało 1.5$. #imadło #Schraubstock #vise #etau

Mały Peddinghaus Record ze szczękami 100 mm. Chyba najstarsza wersja tego imadła pochodząca z lat 30-40. XX wieku. Ciekawe imadło wykonane poprzez zespawanie ze sobą kilku odkuwek stalowych. Wyposażona w wykonane z blachy kieszonki na filc który miał w zamierzeniu projektanta zbierać nadmiar smaru, czy opiłki ze szczęki i chronić w ten sposób prowadnice przed przedwczesnym zużyciem. Patent chyba średnio udany - w kolejnych konstrukcjach firmy zamiast niego zastosowano różne systemy regulacji luzu szczęki, nikt też chyba tego rozwiązania nie skopiował. #imadło #vise #Schraubstock #etau

Kolejny produkt niemieckiej firmy Gebrüder Mellewigt & Comp. (GEMERE) z Remscheid o wdzięcznej nazwie Stahl-Titan. Historia tego wynalazku zaczyna się na przełomie lat 20. i 30. XX wieku. GEMERE była wówczas jednym z uznanych producentów imadeł. Jednym z należących do firmy patentów był wydany przez Reichpatentamt 31 listopada 1930 roku patent numer 561 278. Opatentowana koncepcja miała służyć głownie uproszczeniu produkcji (cięcie kosztów modne jak widać nie od dziś). Zamiast trudnej i wymagającej wysokokwalifikowanych pracowników obróbki mechanicznej wnętrza szczęki stałej z wykonywaniem w nim prowadnic proponowano montaż w niej (przez spawanie lub lutowanie) prefabrykowanych, stalowych prowadnic o różnym kształcie. Z proponowanych rozwiązań ostatecznie wybrano w produkcji najprostsze - płaską listwę. Poza zasadniczym zadaniem prowadzenia szczęki miała ona dodatkowo ją usztywniać i zapewniać ochronę przed działaniem opiłków czy wiórów. Listwę ze szczęką stałą postanowiono łączyć za pomocą spawania co sprawiło że imadło wykonywano ze staliwa, materiału droższego niż żeliwo, ale zdecydowanie mocniejszego i łatwego w spawaniu. Zastosowanie staliwa pozwoliło reklamować imadło jako "Garantiert bruchsicher". Imadło do produkcji trafiło prawdopodobnie w 1932 roku. Produkowano je w kilku szerokościach szczęk, z podstawa obrotową i w wersji stałej. Każda z wersji można było zamówić z wkładkami szczękowymi płaskimi (Modell S) lub wyposażonymi w pryzmatyczne wycięcia ułatwiające mocowanie rur (Modell SK). Ciekawy jest sposób mocowania wkładek-śrubami przechodzącymi przez szczękę, wkręconymi w gwint wykonany we wkładce. Co nietypowe, wkładki płaskie były dwustronne. Po zużyciu nacięć po jednej stronie można je było przykręcić obrócone o 180 stopni. Mogę pokazać tylko Stahl Titana ze szczękami 100mm i 150mm, jak widać kolekcja ma pewne braki. Na końcu zdjęcie z lutego 1941 roku na którym uczniowie niemieckiej szkoły górniczej posługują się podczas zajęć w szkolnej ślusarni imadłami Stahl Titan #imadło #vise #Schraubstock

Imadełko na zdjęciu to produkt firmy Gebrüder Mellewigt & Comp. (GEMERE) z Remscheid znanej bardziej z imadeł Stahl Titan czy Oval. Maluszek ma wdzięczną nazwę Mechanicus i był produkowany jako Modell M (stałe) i Modell MTD (przenośne). Każdy z modeli mógł mieć szczęki 55, 70 lub 85 mm (na zdjęciu wersja Modell M ze szczekami 70 mm). Co nietypowe jak dla takiego maleństwa imadełko jest odlewane ze staliwa dzięki czemu jest jak twierdzi producent "Garantiert bruchsicher". Wydaje się to być prawdą - imadło ze zdjęcia wygląda gorzej niż ja po III zmianie, a jednak nie widać żeby coś od niego odłupano poza jedną wkładką szczękową. #vise #imadło #etau #schraubstock