Ik liep naar binnen met dat zware gevoel. Een man die zijn vrouw mist. Tussen de schilderijen hingen Rubensโ Gratiรซn: naakt, vol, met zware borsten en zachte heupen, warm en levend alsof ze net waren aangeraakt. Michelle had hier naast me moeten staan. Haar hand op mijn rug, haar mond bij mijn oor, fluisterend hoe opwindend ze dat vond. Nu sta ik er alleen. Verlangen en gemis door elkaar, rauw en pijnlijk. Schoonheid streelt je en snijdt je open.
https://kanteldenker.wordpress.com/2026/05/23/natte-open-wonden-in-olieverf/




