Fijn hoor, die trein
Ik kan eigenlijk best wel wat hebben van de Nederlandse Spoorwegen. Ik reis regelmatig en eigenlijk is het personeel het vriendelijkste van de wereld. Ze verdienen collectief een acht. Maar het blijft een organisatie met een heel problematisch management, en daar moeten we het toch eens over hebben (in de ongetwijfeld vergeefse hoop dat er iets verbetert).
Ik zou op woensdag 17 juni een lezing verzorgen in Doetinchem. En ik ken mijn pappenheimers. Ik neem twee treinen te vroeg en als ik ergens ontspannen moet aankomen, reis ik eersteklas. Dat is een dure grap, want de korting die ik lange tijd kreeg, geldt al een tijdje niet in de late middag, als ik meestal naar mijn (avond)werk ga. Ik betaal te veel voor vervoer dat nog niet zo lang geleden beter was.
De trein naar Arnhem/Nijmegen bleek gehalveerd, het instappen verliep wat drukker dan anders, maar ik vond een zitplaats in de stiltecoupé en het was daar zelfs stil. Zo bereikten we Utrecht, waar ineens werd meegedeeld dat de trein niet verder zou rijden. De conducteur verontschuldigde zich: hij wist ook niet wat er aan de hand was. De app die tegenwoordig onontbeerlijk is – laat dit even op u inwerken: welke publieksdienst veronderstelt dat je controleert of ze functioneert? – meldde dat er een draadbreuk was tussen Ede en Arnhem.
In de fuik
Gelukkig reed de volgende trein naar Arnhem wel. Ik zou mijn aansluiting naar Doetinchem missen, maar omdat ik twee treinen te vroeg was, zou ik op tijd zijn. Dat stelde me gerust, en dus stapte ik in de volgende trein, waar nu dus dubbel zo veel mensen in zaten. Mijn dure eersteklaskaartje ten spijt zat ik in het trappenhuis, waar ik mocht luisteren naar telefoongesprekken. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik stijf van de stress op mijn werk aankwam. Het zal ook niet de laatste keer zijn, trouwens.
Ik heb een theorie dat, anders dan de wetenschap zegt, mobiele telefonie wel leidt tot hersenschade, want ik heb in een kwart eeuw in de trein heel wat telefoongesprekken moeten meeluisteren en nog nooit heb ik iets aanhoord waarvan ik dacht “dat had ik nou willen weten”. Mensen die in het openbaar telefoneren hebben een hersenbeschadiging, QED.
Maar goed. De NS lieten een trein naar Arnhem rijden, dat was al heel wat. Die kwam echter niet verder dan Ede-Wageningen. Terwijl jij dacht dat ze die trein niet zouden laten rijden als ze niet dachten dat die ook zou aankomen, terwijl jij dacht dat die draadbreuk gerepareerd was of dat ze over een ander spoor zouden rijden, lieten de NS je domweg een doodlopend spoor op gaan. Ze laten je gewoon de fuik in zwemmen.
Beslissen zonder informatie
En dan beland je als reiziger in een situatie die je helaas maar al te goed kent: je moet een beslissing nemen maar bezit niet voldoende informatie. Moet je wachten op het omineuze “NS zet bussen in”? Dat kun je doen, maar je weet niet hoe laat die bussen er zijn, je weet niet of er genoeg bussen zijn, je weet niet hoe laat je in Arnhem bent, je weet niet welke overstap je kunt maken, je weet niet of je op tijd in Doetinchem bent. Moet je teruggaan naar Utrecht en via Den Bosch en Nijmegen naar Arnhem gaan? Of via Amersfoort, Apeldoorn, Zutphen? Je weet het niet, al leert de ervaring dat wat je ook kiest, je al snel zult ontdekken dat een andere keuze verstandiger was geweest.
En wat me dus ten diepste tegenstaat is (a) dat er in geen velden of wegen een NS-er is te bekennen die je om advies kunt vragen en (b) dat de mensen van de NS al in Utrecht wisten dat die draad gebroken was en dus wisten dat de mensen zouden stranden in Ede. Dit is gewoon misleiding, plain and simple. Waarom, in vredesnaam, laat je mensen in een trein stappen waarvan je al weet dat die nooit op de bestemming kan aankomen?!
Schlemieligheid
Enfin. De organisator van de lezing in Doetinchem stuurde een taxi. Feitelijk was dat het herstel van een fout die de NS hadden gemaakt. Als ze in Utrecht gewoon hadden gezegd dat de trein niet verder dan Ede zou rijden, had ik in Utrecht naar Den Bosch kunnen rijden en was het probleem overzichtelijk geweest.
O ja. In Ede boden de NS de reizigers een kop koffie aan. Een kopje koffie. (sarcasme aan) Nét wat je nodig hebt. (sarcasme uit) Maar informatie? Welnee, dat is teveel gevraagd. Een kopje koffie kun je krijgen. De schlemieligheid, de schlemieligheid. En dan mag je nog tien cent betalen voor het kartonnen bekertje. Hier gaat zo veel tegelijk verkeerd.
Dankzij de taxi bereikte ik Doetinchem en kon ik mijn lezing doen. Ik begon een half uur te laat. Daarna liep het uit. Ik begon laat aan de terugweg en ben in Arnhem gestrand, waar ik dit schrijf op een hotelkamer. Het uitzicht uit mijn hotelkamer vergoedt wel iets, overigens.
Het kan ook wel goed
Begrijp me niet verkeerd: ik neem het personeel van de NS niets kwalijk, zelfs niet dat ze in Ede-Wageningen onzichtbaar waren. Maar wat een rot-organisatie ben je, als je mensen in Utrecht voorspiegelt dat de trein naar Arnhem rijdt, terwijl de draadbreuk dus niet is opgeruimd.
Binnenkort spreek ik op een maandagmorgen in Tilburg. Ik heb al een hotel geboekt omdat ik er domweg niet op kan vertrouwen dat de trein die ochtend normaal zal rijden en ik wel op tijd in de collegezaal moet zijn. Woensdagavond werd ik weer eens bevestigd: de NS kunnen het gewoon niet langer.
En dat maakt de prijsverhogingen, de beperkingen van mijn kortingkaart, de gebrekkige controle op de stiltecoupé des te onacceptabeler. We hebben een centrale sector, waar we diensten onderbrengen waar de gemeenschap als geheel van profiteert. En die faalt elk jaar meer. Denk ook aan de postsector: duurder en duurder, maar de bezorging is slechter en slechter. En weet je: ik ben oud genoeg om te weten dat de post ooit wél binnen vierentwintig uur werd bezorgd en dat de treinen wél reden. Het kan gewoon goed. Dus waarom gaat het niet gewoon goed?
#openbaarVervoer #trein
Regendans
OVnieuws-Info
Jona Lendering
Omroep West
Teun 🌏 ❤️ 🏳️🌈 🇺🇦 🇵🇸
