Afscheid nemen van toxische relaties vraagt om kritische reflectie, ook in ons transatlantisch buitenlandbeleid
Nederland heeft een lange en warme geschiedenis met de Verenigde Staten. De Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden had al de Amerikaanse Revolutie gesteund en het beeld van Amerika als bevrijder en hoeder en rolmodel in vele opzichten was na hun bevrijdende rol tijdens WOII niet meer weg te denken. Maar ons transatlantische volgzaamheidspatroon is in de huidige tijd disfunctioneel geworden, toxisch om precies te zijn, zoals de Belgische Hoogleraar Debeuf het raak maar confronterend benoemde in Buitenhof. Als je niet midden in deze zeer emotioneel geladen relatie zit, is het zonneklaar.
Maar we zitten er wel middenin, het is een patroon met diepe sporen en emotionele hechting, net als alle andere toxische relaties. Ons vertrouwen op vrede en stabiliteit is daarop gebouwd. Ernstiger nog, – zeker in Nederland –, onze populaire cultuur en zingeving aan de ‘way of life’ is zich na de Tweede Wereldoorlog steeds meer gaan baseren op wat van de andere kant van de Atlantische oceaan overkwam.






