📰 Voetbalvrouw Blossom blikt terug op begin relatie met Noa Lang: 'Kende ups en downs'
Noa Lang (26) en Blossom de Weerd (30) zijn al jarenlang samen en hebben inmiddels een gezin opgebouwd. Voor de voetbalcarrière van Lang verhuisde het gezin naar Napels. In een gesprek met De Telegraaf vertelt Blossom openhartig over hun relatie, het prille begin en de twijfels die ze destijds had.
📰 Italiaanse maffiosi pronken op TikTok met rijkdom om jongeren te ronselen
https://nieuwsjunkies.nl/artikel/1GQ1
🕝 14:26 | RTL Nieuws
🔸 #Judo #Alternatief #Maffia #Italie #Napels
Met flitsende filmpjes op TikTok en rapvideo’s op YouTube steken jonge bendeleden en kinderen van maffiabazen in Italië hun rijkdom niet langer onder stoelen of banken. Zo hopen ze nieuwe, jonge leden te lokken. Maar Giovanni Maddeloni geeft jongeren in Napels een alternatieve toekomst: judo.
📰 Groenewegen glijdt onderuit in laatste bocht, Ballerini wint Giro-rit in Napels
𝗧𝗼𝗲𝗿𝗶𝘀𝘁 𝘀𝘁𝗲𝗿𝗳𝘁 𝗶𝗻 𝗡𝗮𝗽𝗲𝗹𝘀 𝗱𝗼𝗼𝗿 𝗯𝗲𝗲𝗹𝗱 𝗱𝗮𝘁 𝗷𝗼𝗻𝗴𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝗯𝗮𝗹𝗸𝗼𝗻 𝗴𝗼𝗼𝗶𝘁: 𝗼𝘂𝗱𝗲𝗿𝘀 𝘃𝗲𝗿𝘃𝗼𝗹𝗴𝗱
Een rechter in Napels moet binnenkort uitspraak doen in een tragische zaak. In 2024 kwam de 30-jarige Chiara Jaconis om het leven toen zij tijdens een vakantie in de Italiaanse stad een zwaar beeld op haar hoofd kreeg,dat van een balkon naar beneden was...
Een rechter in Napels moet binnenkort uitspraak doen in een tragische zaak. In 2024 kwam de 30-jarige Chiara Jaconis om het leven toen zij tijdens een vakantie in de Italiaanse stad een zwaar beeld op haar hoofd kreeg,dat van een balkon naar beneden was gegooid. De dader zou een 13-jarige jongen zijn, maar mogelijk dragen zijn ouders schuld.
𝗩𝗹𝗮𝗺𝗺𝗲𝗻𝘇𝗲𝗲 𝗹𝗲𝗴𝘁 𝗵𝗶𝘀𝘁𝗼𝗿𝗶𝘀𝗰𝗵 𝘁𝗵𝗲𝗮𝘁𝗲𝗿 𝗡𝗮𝗽𝗲𝗹𝘀 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗮𝘀
In de zuid-Italiaanse stad Napels is vanmorgen vroeg brand uitgebroken in een historisch theater. Volgens de brandweer moet het gebouw als verloren worden beschouwd. De autoriteiten zijn een onderzoek gestart naar de brand.
https://www.rtl.nl/nieuws/buitenland/artikel/5568416/vlammenzee-legt-historisch-theater-napels-de
F3 | Fakhr-ad-Din in Italië
Fakhr-ad-Din[Derde blogje in een vijfdelige reeks over Fakhr-ad-Din Ma’n (1572-1635), de Druzische krijgsheer die een tijd woonde in Italië en de Levant zou hebben kunnen moderniseren. Het eerste blogje was hier.]
Fakhr-ad-Din in Florence
Een van onze voornaamste bronnen is het Leven van Fakhr-ad-Din van een geleerde dichter genaamd Achmad al-Khalidi van Safed. Hij baseert zich voor de gebeurtenissen in Toscane op een ooggetuigenverslag dat door de emir lijkt te zijn geautoriseerd. Khalidi vermeldt de hierboven genoemde ergernissen, en meer. Een Druzische krijgsheer ging te paard, niet opgesloten in een rijdende kist. De koets die de Toscaanse hovelingen hadden voorgereden, bleef dus ongebruikt.
Het Druzische gezelschap woonde aanvankelijk in de Palazzo Vecchio in Florence. Het paleis zal hun zijn bevallen. Weinig inkijk, wel een besloten binnenplaats. Fakhr-ad-Din zou het later in Beiroet laten nabouwen op een plek achterin de huidige Jardin de Pardon.
Portret van Cosimo II, de gastheer van Fakhr-ad-DinOndertussen observeerde de emir dat het groothertogdom goed georganiseerd was. Alles leek gereguleerd in wetboeken. Er bestond in Italië iets dat drukpers heette en ook hadden ze er banken. Het trof hem dat de Toscaanse heerser zijn eigen dynastieke opvolging kon regelen, terwijl in de Ottomaanse wereld altijd instemming was vereist van de sultan. Fakhr-ad-Din stelde ook vast dat de vorst meedeed aan het carnaval, wat iets heel anders was dan de afstandelijke waardigheid die een emir moest uitstralen.
Ondertussen zocht Fakhr-ad-Din steun. Militaire steun. Hij hamerde op de zwakte van het Ottomaanse Rijk en bleef zijn eigen zwakte bagatelliseren. Groothertog Cosimo zond dus een verkenningsmissie naar Sidon, die bevestigde dat waarnemend emir Yunus de teugels stevig in handen had. De Ottomaanse troepen lieten hem met rust. Dat was echter omdat Yunus voor Constantinopel acceptabel was, niet omdat hij zo sterk stond. Maar dat schaadde de plannen voor een kruistocht niet.
Palermo en Napels
Desondanks kwam die er niet. Dus besloot Fakhr-ad-Din zijn geluk elders te beproeven. Het lijkt erop dat hij langzaam heeft moeten ontdekken dat de westelijke christenheid niet de eenheid was die hij dacht dat het was. Jeruzalem viel moeiteloos te veroveren, meende hij nog steeds, maar hij voegde nu toe “als de Europese machten eensgezind waren”. Een stil verwijt. De paus had nog steeds niet opgeroepen tot een kruistocht. Hij had bovendien ontdekt dat Toscane alleen te zwak was. De Spaanse gewesten in Italië leken sterker. Bovendien lagen Palermo en Napels in de frontlijn met het Ottomaanse Rijk. In die steden zou men de urgentie beter begrijpen dan in Florence. En dus nam hij in de zomer van 1615 afscheid van de Medici en voer hij naar Messina.
Hij was nog maar net vertrokken toen in Toscane een brief aankwam uit Constantinopel. Grootvizier Nasuh Pasha, de aartsvijand van Fakhr-ad-Din, was ervan beschuldigd staatsgeheimen te hebben gelekt naar de Perzen en was gearresteerd. Een Ali Pasha – we weten niet welke – liet Fakhr-ad-Din weten dat hij hem graag zag terugkeren. Helaas was de Druzische krijgsheer inmiddels op Sicilië. Het hof in Constantinopel zou nooit vergeten dat hij was overgelopen naar een machtige vijand.
Het voormalige Druzische kasteel bij de bronnen van de JordaanErger nog: terwijl Fakhr-ad-Din in Spaans Italië verbleef, brokkelde de positie van zijn broer Yunus in Libanon af. Sji’itische groepen hadden bijvoorbeeld het Druzische kasteel bij de bronnen van de Jordaan gesloopt en bedreigden Safed in het noorden van wat nu Israël is. De Sayfa-familie, waarmee Fakhr-ad-Din aan het begin van zijn carrière had afgerekend, was bezig met een come-back.
Dus keerde Fakhr-ad-Din in de zomer van 1618 terug. Hij was op het nippertje ontsnapt aan de verdrinkingsdood toen een storm zijn schip bijna had doen kapseizen; mastloos en stuurloos strandde het bij Akko. De emir wist dat zijn vijanden zijn territoria bedreigden en dat hij, doordat een cruciale brief te laat was aangekomen, persona non grata was gebleven in Constantinopel. Hoewel de nieuwe grootvizier Ahmet Pasha hem goed gezind was, was het doodsvonnis van Fakhr-ad-Din feitelijk getekend. Het zou echter nog jaren duren voordat de beul het voltrok.
#AchmadAlKhalidi #AhmetPasha #Akko #AliPasha #bank #Beiroet #CosimoIIDeMedici #druzen #FakhrAdDin #Florence #Italië #JardinDePardon #Libanon #Messina #Napels #NasuhPasha #OttomaanseRijk #PalazzoVecchio #Palermo #SayfaFamilie #Toscane #YunusMaN
𝗡𝗮𝗽𝗲𝗹𝘀 𝘇𝗶𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗯𝗹𝗶𝗷𝘃𝗲𝗻: 𝗜𝗿𝗶𝘀 𝗲𝗻 𝗵𝗮𝗮𝗿 𝗺𝗮𝗻 𝘃𝗲𝗿𝗿𝘂𝗶𝗹𝗱𝗲𝗻 𝗨𝘁𝗿𝗲𝗰𝗵𝘁 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗱𝗲𝘇𝗲 𝗜𝘁𝗮𝗹𝗶𝗮𝗮𝗻𝘀𝗲 𝘀𝘁𝗮𝗱
In deze serie komen Nederlanders aan het woord die ons land achter zich lieten om in een ander land een nieuw leven op te bouwen. Waarom zijn ze vertrokken? Wat zijn de cultuurverschillen? En wat missen ze (niet) aan Nederland? Deel 8: Iris Kersten...
In deze serie komen Nederlanders aan het woord die ons land achter zich lieten om in een ander land een nieuw leven op te bouwen. Waarom zijn ze vertrokken? Wat zijn de cultuurverschillen? En wat missen ze (niet) aan Nederland? Deel 8: Iris Kersten (34) woont sinds 2018 in Napels. "Wat is het ergste dat had kunnen gebeuren? Dat het niks was geworden en dat we terug moesten gaan?"
De Siciliaanse Vespers (3): Oorlog
Peter III van Aragón[Dit is het laatste van drie blogjes over de Siciliaanse Vespers. Het eerste was hier.]
De Siciliaanse Vespers, gevolgd door de troonsbestijging van Peter III van Aragón, vormden het begin van een oorlog die twintig jaar zou duren. Karel van Anjou probeerde op het opstandige eiland de orde te herstellen, maar zijn mannen werden verdreven door Aragonese troepen, die vervolgens vanuit Messina konden oversteken naar Calabrië, van waaruit ze naar Napels konden marcheren.
Omdat Karel tijdens de Siciliaanse Vespers veel van zijn schepen had verloren, kon hij weinig doen om de invasie te voorkomen, en daarom deed hij een voorstel dat zijn wanhoop verraadt: hij stelde een duel voor met Peter. Het zou in Bordeaux moeten worden gehouden, maar vond nooit plaats en stelde zelfs de gevechten in zuidelijk Italië niet uit, want Peters vloot brandschatte de kusten van Calabrië, veroverde Malta en versloeg in de Golf van Napels de rest van Karels vloot. Karels zoon, de toekomstige Karel II, behoorde tot de krijgsgevangenen.
Karel van Anjou was de broer van wijlen koning Lodewijk IX van Frankrijk. Diens zoons, koning Filips III de Stoute, was loyaal aan zijn oom. Op verzoek van de paus viel hij Aragón binnen, bereikte Girona (net ten zuiden van de Pyreneeën) en liet zijn zoon Karel van Valois daar kronen tot koning van Aragón. Voordat de Franse koning echter verder kon oprukken, vernam hij dat de Aragonese vloot de Franse schepen had verslagen die zijn eigen expeditieleger ondersteunden. Filips had geen keuze: hij moest terugkeren, achtervolgd door Peter van Aragón, die het Franse leger nog eens versloeg in de Pyreneeën.
Op dat moment, het jaar 1285, had de oorlog kunnen eindigen. In januari stierf koning Karel I van Anjou, die Sicilië had verloren maar nog steeds de macht had in Napels. Enkele maanden later bezweek koning Filips III in Perpignan aan dysenterie. Koning Peter III van Aragón stierf weer vijf weken later. Nu alle protagonisten van het toneel waren verdwenen, zou een vredesverdrag getekend hebben kunnen zijn dat had geleken op de uiteindelijke overeenkomst, de Vrede van Caltabellotta van 1302: Karel II van Napels behield zuidelijk Italië en de Aragonezen verwierven Sicilië. Maar omdat de zonen van Peter het oneens waren, zou de oorlog nog zeventien jaar duren voordat deze overeenkomst feitelijk was getekend.
Winnaars en verliezers
Zo kwam een einde aan een conflict dat én een politieke dimensie had (de macht in Italië) én een ideologisch conflict was (de aard van feodale soevereiniteit). De duidelijke overwinnaar was Aragón, dat Sicilië had verworven, een van de rijkste gebieden in de mediterrane wereld. Het zou daar spoedig Sardinië aan toevoegen, terwijl Zuid-Italië in de vijftiende eeuw volgde. De duidelijke verliezer was de Hohenstaufen-dynastie, die zich nooit heeft hersteld. Het Heilige Roomse Rijk had ook geleden: vanaf de dood van Koenraad IV in 1254 tot het aantreden van Rudolf I van Habsburg in 1273 was er een keizerloos interregnum.
Een andere verliezer was de paus. Aan het begin van de dertiende eeuw was Innocentius III de onbetwiste morele autoriteit geweest in West-Europa. Het conflict met de Hohenstaufen en het gebruik van het Eerste Concilie van Lyon voor niet-religieuze, louter politieke redenen had de Kerk echter ongeloofwaardig gemaakt. Het was een blamage waarvan ze zich nooit meer zou herstellen.
Tot slot moeten we de heerser noemen die het meest van het conflict profiteerde: de Mammelukse kalief Qalawun. Omdat de kruisvaardersvloten die in 1282 klaarstonden, nooit vertrokken naar het Heilige Land, maar elkaar bevochten, en omdat de landen van West-Europa nooit meer versterkingen naar de Landen van Overzee konden sturen, waren de Mammelukken in staat de laatste kruisvaardersversterkingen in te nemen. Akko viel in 1291. Het belangrijkste slachtoffer van de oorlog in Europa was de Europese aanwezigheid in het Heilige Land.
#Aragón #dysenterie #EersteConcilieVanLyon #FilipsIIIDeStoute #Hohenstaufen #InnocentiusIII #Interregnum #Italië #KarelIIVanNapels #KarelVanValois #KoenraadIV #LodewijkIXDeHeilige #Mammelukken #Napels #PeterIIIVanAragón #Qalawun #RudolfIVanHabsburg #SiciliaanseVespers #Sicilië
NieuwsJunkies.nl
RTL Nieuws
Eelco
Saustrup
Jona Lendering