Jacek Staszczuk„Ludzie już nie żyją, relacjonują…” #HomoDigitalis
Dominik ŁadaRecenzja książki „Homo Digitalis – lajkuję, więc jestem” Wojtka Kardysia
W epoce, w której czas mierzymy powiadomieniami, a tożsamość budujemy za pomocą lajków, książka Wojtka Kardysia „Homo Digitalis – lajkuję, więc jestem” jawi się jako swoisty manifest i zarazem ostrzeżenie przed konsekwencjami życia w świecie nieustannej cyfrowej obecności. Autor – ekspert w dziedzinie komunikacji i mediów – z jednej strony demaskuje ciemne strony internetu, sztucznej inteligencji i mediów społecznościowych, z drugiej zaś proponuje refleksję nad tym, jak odzyskać kontrolę nad technologią i własnym życiem.
Ten artykuł pochodzi z archiwalnego iMagazine 10/2025
To publikacja, która momentami przybiera formę reportażu, kiedy Kardyś przytacza konkretne ludzkie dramaty związane z hejtem czy oszustwami online, a innym razem przypomina esej filozoficzny, gdy zastanawia się nad przemianą Homo sapiens w Homo digitalis. Jej największą wartością jest jednak kompleksowość – autor dotyka niemal wszystkich najważniejszych problemów współczesności związanych z cyfryzacją, pokazując, że nie są to odrębne zjawiska, lecz system naczyń połączonych.
Od Homo sapiens do Homo digitalis – człowiek w epoce podłączenia
Kardyś zaczyna od mocnego obrazu: człowiek, który nie istnieje bez sieci. Homo digitalis żyje równocześnie w dwóch wymiarach – fizycznym i cyfrowym – i oba są dla niego równie realne. Autor zwraca uwagę, że delegujemy maszynom pamięć, decyzje i procesy myślowe, a algorytmy coraz skuteczniej modelują nasz światopogląd. Ta diagnoza brzmi złowieszczo, szczególnie że Kardyś umieszcza ją w kontekście dominacji globalnych korporacji, które – niczym współczesne lewiatany – sterują naszymi wyborami konsumenckimi i emocjonalnymi.
To mocny wstęp, który ustawia ton całej książki: ostrzegawczy, ale nie katastroficzny. Autor nie snuje wizji postapokaliptycznych, lecz apeluje o przebudzenie i refleksję.
Oszustwa cyfrowe – socjotechnika XXI wieku
Jednym z najlepiej udokumentowanych fragmentów książki jest rozdział poświęcony cyberprzestępczości. Kardyś przytacza drastyczne przykłady – jak historia dziennikarki Krystyny Kurczab-Redlich, która straciła pół miliona złotych w wyniku internetowego oszustwa. Pokazuje, że współczesne ataki to nie tylko „dziwne maile z Nigerii”, lecz skomplikowane operacje wykorzystujące AI, klonowanie głosu czy podszywanie się pod instytucje.
Autor szczegółowo opisuje phishing, spoofing, ataki ransomware czy fałszywe reklamy inwestycyjne, a także mechanizmy psychologiczne, które sprawiają, że nawet osoby wykształcone i świadome mogą stać się ofiarą. Szczególnie trafna jest analiza „myślenia tunelowego” – stanu, w którym stres wyłącza krytyczne myślenie i każe działać impulsywnie.
Ogromnym atutem jest praktyczny wymiar książki: Kardyś nie poprzestaje na diagnozie, lecz daje czytelnikowi zestaw zasad obrony. Zasada STOP – Spójrz, Treść, Otwórz stronę sam, Potwierdź u źródła – mogłaby z powodzeniem trafić na plakaty w szkołach i urzędach.
Hejt i patotreści – cyfrowe patologie
Najbardziej poruszającą częścią książki są fragmenty poświęcone hejtowi i cyberprzemocy. Kardyś nie ucieka od dramatycznych historii – jak samobójstwo szesnastolatki dręczonej przez rówieśników – które ukazują, że nienawiść w sieci nie jest niewinną zabawą, lecz realnym zagrożeniem dla życia i zdrowia. Autor demaskuje także mechanizmy platform społecznościowych: to właśnie algorytmy premiują treści wywołujące silne emocje, a więc konflikt i przemoc werbalną.
Podobnie analizuje zjawisko patostreamingu i patoinfluencerów, pokazując, jak toksyczne treści stają się rozrywką masową i wzorcem dla młodych ludzi. Tu Kardyś dotyka niezwykle ważnej kwestii – neurobiologii młodego mózgu, podatnego na wulgaryzmy i przemoc nagradzane „donejtami”.
Trudno nie zgodzić się z autorem, że walka z patotreściami musi toczyć się jednocześnie na poziomie technologicznym (moderacja), społecznym (odpowiedzialność widzów) i edukacyjnym (rozmowa z młodzieżą). To jedna z najbardziej kompleksowych analiz tego zjawiska w polskiej literaturze popularnonaukowej.
Sharenting – dzieci w roli contentu
W rozdziale o sharentingu Kardyś zwraca uwagę na problem często bagatelizowany. Zjawisko, w którym rodzice publikują dziesiątki zdjęć i filmów swoich dzieci, prowadzi nie tylko do naruszenia prywatności, ale także do poważnych konsekwencji psychologicznych i prawnych. Autor ostrzega przed commercial sharentingiem – monetyzowaniem wizerunku dziecka – i pokazuje, jak cienka jest granica między dumą rodzicielską a traktowaniem potomstwa jak rekwizytu marketingowego.
Szczególnie istotna jest tu refleksja o konsekwencjach długofalowych: utracie kontroli nad własnym wizerunkiem, ryzyku cyberprzemocy czy nawet wykorzystania zdjęć w deepfake’ach pornograficznych. Kardyś kończy ten rozdział praktycznym dekalogiem antysharentingowym, co czyni go nie tylko krytykiem, ale i edukatorem.
Fake newsy i AI – epoka postprawdy
Autor wnikliwie analizuje, jak dezinformacja stała się bronią masowego rażenia w XXI wieku. Opisuje zjawisko astroturfingu, mechanizmy bańki informacyjnej i echo chambers, a także pokazuje, jak AI radykalnie zwiększyła możliwości manipulacji – od deepfake’ów po automatyczne generowanie fałszywych treści.
Kardyś wskazuje na realne konsekwencje: rosyjskie kampanie propagandowe wobec Polski, dezinformację dotyczącą szczepionek czy uchodźców. Podkreśla też odpowiedzialność influencerów, którzy bez kompetencji eksperckich stają się autorytetami w sprawach nauki i zdrowia.
Najbardziej uderzająca jest jednak krytyka systemu edukacji – nieprzystosowanego do wyzwań epoki cyfrowej. Autor słusznie zauważa, że brak nauki krytycznego myślenia czyni społeczeństwo podatnym na manipulację.
Cyfrowe uzależnienia – scrolluję, więc jestem
Książka wnikliwie opisuje psychologiczne i neurologiczne mechanizmy uzależnień cyfrowych. Kardyś pokazuje, jak media społecznościowe aktywują układ nagrody w mózgu, wywołując dopaminowe „strzały”, porównywalne z działaniem hazardu czy narkotyków. Analiza zjawisk takich jak FOMO, fonoholizm czy phubbing trafnie oddaje codzienne doświadczenia wielu użytkowników sieci.
Szczególnie ważne są fragmenty dotyczące młodzieży: presja idealnego wyglądu, zaburzenia odżywiania, samotność pomimo setek znajomych online. Autor nie unika trudnych tematów, jak wczesny kontakt dzieci z pornografią czy grooming w grach. Wszystko to prowadzi do alarmującej konkluzji: rosnącej liczby depresji i prób samobójczych wśród najmłodszych.
Cyfrowy wellbeing – jak odzyskać kontrolę?
Kardyś nie pozostawia czytelnika w poczuciu bezsilności. Końcowe rozdziały poświęcone są praktycznym strategiom higieny cyfrowej: cyfrowym detoksom, ograniczaniu czasu w social mediach, eliminowaniu rozpraszaczy czy świadomemu konsumowaniu wartościowych treści. Autor zachęca do rozmów zamiast zakazów, do budowania cyfrowej samoświadomości, a przede wszystkim do odzyskiwania czasu dla siebie i bliskich.
Wskazuje, że to my powinniśmy decydować, kiedy odpowiemy na wiadomość – a nie telefon, który nas przywołuje. Ta prosta, ale mocna myśl dobrze oddaje filozofię książki.
Mocne i słabe strony
Siłą publikacji jest jej wszechstronność – Kardyś opisuje niemal wszystkie główne wyzwania cyfrowego świata, łącząc perspektywę psychologiczną, socjologiczną i technologiczną. Dużym plusem są liczne przykłady z Polski, dzięki czemu książka nie jest tylko kalką zachodnich analiz, lecz osadzona w lokalnym kontekście.
Momentami jednak autor popada w powtórzenia, a niektóre rozdziały mogłyby zostać skrócone. Styl jest dynamiczny i publicystyczny, co zwiększa przystępność, ale czasem kosztem pogłębionej refleksji teoretycznej. Nie jest to zarzut, lecz świadomy wybór: Kardyś pisze przede wszystkim dla szerokiego grona odbiorców.
Podsumowując
„Homo Digitalis – lajkuję, więc jestem” to książka ważna i potrzebna. Nie jest manifestem technofobii, lecz raczej apelem o świadomość i odpowiedzialność. Kardyś pokazuje, że internet nie jest z definicji zły – to narzędzie, które może zarówno niszczyć, jak i budować.
Publikacja skłania do refleksji nad własnymi nawykami, inspiruje do cyfrowego detoksu i uczy krytycznego myślenia w epoce postprawdy. Zakończona pytaniem: „Chcesz spoglądać w gwiazdy czy w ekran?” – nie daje łatwej odpowiedzi, ale zmusza do zatrzymania się i spojrzenia na własne życie.
To lektura, którą warto polecić nie tylko rodzicom, nauczycielom czy specjalistom, ale każdemu, kto choć raz złapał się na tym, że „scrolluje, więc jest”.
#HomoDigitalis #książka #recenzja #socjalMedia #WojtekKardyś
Yorgos Saslis
infolibre.gr
Elfriede Harth
Jan Penfrat
Lambros Tropeas
