Mastodawn

The 🫠 ᴘʀᴇᴛᴛʏ BBC Radio 3 🎶 #NowPlaying Bot Mar 3

🇺🇦 #NowPlaying on BBC #Radio3's #NightTracks Julia Perry, Bronte Hudnott, BBC Scottish Symphony Orchestra & Geoffrey Paterson: 🎵 Pastoral #BBCRadio3 #JuliaPerry #BronteHudnott #BBCScottishSymphonyOrchestra #GeoffreyPaterson

The 🫠 ᴘʀᴇᴛᴛʏ BBC Radio 3 🎶 #NowPlaying Bot Feb 4

🇺🇦 #NowPlaying on BBC #Radio3's #ClassicalLive Camille Saint‐Saëns, BBC Philharmonic Orchestra, Geoffrey Paterson & Anna Lapwood: 🎵 Symphony No.3 in C minor, Op. 78 (Organ) #BBCRadio3 #CamilleSaintSaëns #BBCPhilharmonicOrchestra #GeoffreyPaterson #AnnaLapwood

The 🫠 ᴘʀᴇᴛᴛʏ BBC Radio 3 🎶 #NowPlaying Bot Jan 11

🇺🇦 #NowPlaying on BBC #Radio3's #NewMusicShow Luis Fernando Amaya, London Sinfonietta & Geoffrey Paterson: 🎵 Mi Libro es la Tierra: Rosa Ixchel #BBCRadio3 #LuisFernandoAmaya #LondonSinfonietta #GeoffreyPaterson

The 🫠 ᴘʀᴇᴛᴛʏ BBC Radio 3 🎶 #NowPlaying Bot Dec 18

🇺🇦 #NowPlaying on BBC #Radio3's #ClassicalLive Igor Stravinsky, BBC Philharmonic Orchestra & Geoffrey Paterson: 🎵 Firebird Suite - 1945 #BBCRadio3 #IgorStravinsky #BBCPhilharmonicOrchestra #GeoffreyPaterson

Contemporary Classical - Thea Derks Jun 21, 2016

Van Han-Na Chang tot Marie Jaëll, Olga Neuwirth en meer

Ik heb mijn blog schandelijk verwaarloosd de afgelopen periode, het was een beetje druk….

Op 9 mei kwam mijn vriend Huang Ruo weer naar Amsterdam, voor het tweede deel van zijn verblijf op uitnodiging van het Concertgebouw, waar hij dit seizoen huiscomponist is. We gingen samen naar een uitvoering van Don Giovanni van Mozart in de Stopera. De regie viel helaas niet mee… Een maand later sprak ik Huang Ruo voor het coverartikel van het oktobernummer van Preludium. Die maand speelt het Carducci Quartet het voor hen gecomponeerde strijkkwartet The Flag Project.

Huang Ruo + Thea Derks, Stadskantine A’dam 6-6-2016

Voor Cultuurpers deed ik een interview met de Koreaans-Amerikaanse cellist/dirigent Han-Na Chang. Zij maakte haar Nederlandse dirigentendebuut met het Noord Nederlands Orkest, waarmee zij het Eerste Pianoconcert van Tsjaikovski uitvoerde, met Nelson Goerner aan de piano. Na de pauze stond de Tiende Symfonie van Sjostakovitsj op het programma.

Chang is een interessante, frisse vrouw, die de musici zelfverzekerd en met veel elan door de muziek voerde. Ik bezocht het concert op 27 mei in het Concertgebouw in Amsterdam en werd getroffen door het hoge niveau van de uitvoering. Na afloop: op de foto!

Han-Na Chang + Thea Derks Concertgebouw 27-5-2016 NNO

Een week eerder, op 15 mei, overleed de Nederlandse componist Bernard van Beurden. Een charmante en enthousiasmerende persoonlijkheid, die zich zijn leven lang inzette voor amateurmuziek. Hij schreef aansprekende stukken, waarin hij niet op de hurken ging maar veel van de musici vergde. Maar nooit té veel, hij wist hen te overtuigen ook de moeilijkere noten met vuur te verdedigen. Ik schreef een in memoriam voor Cultuurpers. Als eerbetoon draaide ik in Panorama de Leeuw XX zijn Mis voor sopraan, accordeon, cello en harmonieorkest uit 1989.

Donderdag 19 mei verzorgde ik de inleiding bij het concert ‘Chopin in Bohemen’ van Amsterdam Sinfonietta in TivoliVredenburg in Utrecht. Op het programma stond – uiteraard – het Tweede Pianoconcert van Chopin, met Khatia Buniatishvili aan de piano. De overige componisten waren Tsjechen: Antonín Dvorák, Erwin Schulhoff en Pavel Haas. Ik sprak o.a. met de – Hongaarse! – cellist Ors Kószeghy.

Ors Köszeghy + Thea Derks TivoliVredenburg 19-5-2016

Zondag 29 mei was ik bij een concert in Museum Kröller-Müller in Otterlo, georganiseerd door 401 Nederlandse Opera’s, een organisatie die zich inzet voor vergeten Nederlands operarepertoire. Er werd een hele reeks onbekende aria’s en duetten uitgevoerd, gelardeerd met enkele instrumentale intermezzi. Ik schreef een bespreking voor Cultuurpers.

De hele maand mei luisterde ik met veel plezier naar de muziek van Marie Jaëll, een Franse pianist en componist die geweldige muziek componeerde, waarin ze haar tijd vaak ver vooruit was. Heel fijn dat Palazzetto Bru-Zane nu een boekje met daarin drie cd’s heeft uitgebracht, met uitmuntende uitvoeringen. Dat laat bij vrouwelijke componisten nogal eens te wensen over helaas. Kortom, voorbeeldig, zoals te lezen in mijn recensie. Jaëll is voor mij een grote ontdekking, die veel meer bekendheid zou moeten krijgen.

Marie Jaëll

Op 31 mei sprak ik uitgebreid met Louis Andriessen, jarenlange kompaan van Reinbert de Leeuw, die ook zijn nieuwste opera, Theatre of the World in première bracht. Plaats van handeling was Los Angeles, maar aangezien het een coproductie betrof met het Holland Festival, werd zijn opera ook in Nederland uitgevoerd, in Theater Carré. Het – behoorlijk onnavolgbare – libretto is geïnspireerd op de laatste levensuren van de Jezuïtische wetenschapper Athanasius Kircher (1601-1680). Ons gesprek was er niet minder geanimeerd om. En de muziek was mooi en zeer afwisselend.

Thea Derks + Louis Andriessen 31-5-2016

Vanwege het Holland Festival zit de agenda deze maand sowieso stevig vol. Op 9 juni speelde London Sinfonietta de double-bill The Cure/The Corridor van Harrison Birtwistle in het Muziekgebouw aan ‘t IJ. Ik schreef een voorbeschouwing en trof na afloop de altviolist Paul Silverthorne, met wie ik enkele malen een nieuwemuziekfestival in Odessa had bezocht. Tot mijn verrassing was ook Birtwistle zelf aanwezig, die ik in het verleden vaker heb geïnterviewd. We gingen samen met dirigent Geoffrey Paterson op de foto.

Geoffrey Paterson – Harry Birtwistle – Thea Derks MGIJ 9 June 2016

Een dag later deed ik de inleiding bij de Nederlandse première van Oh komm, Heiliger Geist voor koor, orkest, bas en sopraan van Sofia Goebaidoelina. Een bijzonder werk, zoals eigenlijk al haar stukken. Meeslepend in zijn heftige geloofsbelijdenis, met een indrukwekkend stamelend koor, dat als het ware huivert voor de komst van de goddelijke genade. Ik maakte voor de live uitzending van het AVROTROS Vrijdoncert een reportage.

Woensdag 15 juni zat ik alweer in de Stopera, voor een uitvoering van Pique Dame van Tsjaikovski. Prachtige muziek, piekfijn uitgevoerd door het Koor van De Nationale Opera en het Koninklijk Concertgebouw o.l.v. Mariss Jansons. Jammer van de wonderlijke regie, waarin Tsjaikovski zelf als handelend personage werd opgevoerd. Dat is op zich nog niet zo erg, maar dat hij samenviel met Vorst Jeletski was buitengewoon verwarrend.

Focus componist van het Holland Festival was dit jaar Olga Neuwirth, de Oostenrijkse componist wier opera Bählamms Fest ik zeer bewonder. Die stond echter niet op het programma, wel drie andere stukken. Ik schreef alle toelichtingen en een muzikaal portret voor het Holland Festival.

Haar in de Gashouder uitgevoerde, avondvullende Le Encantadas viel een beetje tegen. Neuwirth wil er te veel inhoud in stoppen en blijft qua muzikaal idioom een beetje hangen in de vroegere avant-garde. Ook haar stuk Torsion voor fagot solo stond op de rol, tijdens een puntgaaf concert van de Franse meesterfagottist Pascal Gallois in het Bimhuis op zondag 19 juni. Klapper van de avond was Dialogue de l’ombre double van de eerder dit jaar overleden Pierre Boulez.

Joey Roukens na afloop van Morphic Waves, Concertgebouw Amsterdam, 20-6-2016

Last but not least bezocht ik maandag 20 juni een concert van het Nederlands Philharmonisch Orkest in het Concertgebouw. Joey Roukens is dit seizoen hun huiscomponist en had een nieuw stuk gecomponeerd, Morphic Waves. Een zinderend werk, dat in grote golven de zaal overspoelde, maar af en toe tot rust kwam met lyrische en ingetogen soli van fluit, viool en andere instrumenten. Ik genoot van het uitbundige slagwerk, waarop ik vanaf mijn podiumplaats uitstekend zicht had.

Tussen de bedrijven door werk werk ik aan een toelichting bij Der nächtliche Wanderer van Reinbert de Leeuw, voor een concert in de vermaarde BBC Proms op 4 augustus.

#401NederlandseOperaS #AmsterdamSinfonietta #AthanasiusKircher #AVROTROSVrijdagconcert #BählammsFest #BernardVanBeurden #Concertgebouw #Cultuurpers #DeNationaleOpera #DonGiovanni #GeoffreyPaterson #HanNaChang #HarrisonBirtwistle #HollandFestival #HuangRuo #JoeyRoukens #KröllerMüller #LouisAndriessen #MarieJaëll #MorphicWaves #MuziekgebouwAanTIJ #NederlandsPhilharmonischOrkest #NelsonGoerner #NoordNederlandsOrkest #OlgaNeuwirth #OrsKöszeghy #PanoramaDeLeeuw #PascalGallois #PaulSilverthorne #PierreBoulez #PiqueDame #ReinbertDeLeeuw #Sjostakovitsj #SofiaGoebaidoelina #TheCorridorTheCure #TheaDerks #TheatreOfTheWorld #TivoliVredenburg

Huang Ruo + Thea Stadskantine A’dam 6-6-2016

Contemporary Classical - Thea Derks

Contemporary Classical - Thea Derks Feb 2, 2021

Ritratto Willem Jeths: a luscious soundworld that vies with Puccini

On 11 March 2020 the Dutch government decreed a lockdown to curb the spreading of the Covid-19 virus: all theatres were to be closed as of the next day. Tough luck for Willem Jeths, the premiere of whose opera Ritratto was scheduled for 13 March. Dutch National Opera quickly hired extra cameramen to capture the dress rehearsal, and the production was premiered online a week later.

Along with some 76,000 other viewers worldwide I was glued to my computer screen. I was enchanted by the enchanting music, the atmospheric staging and the intense performance of the singers and Amsterdam Sinfonietta under the baton of Geoffrey Paterson. When in October the premiere of Kaija Saariaho’s new opera was cancelled, too, Ritratto could be seamlessly slotted in, be it that now Paterson conducted the Residentie Orkest.

I wrote a review for the Dutch blog Theaterkrant, underneath you find my English translation.

Verity Wingate as Luisa Casati (c) Ruth Waltz

Amsterdam, 7 October 2020

Dazzling costumes by Jan Taminiau. Check. Ear-busting music by Willem Jeths. Check. Fascinating stage design and ditto lighting by Marc Warning and Alex Brok. Check. Spiritually stimulating direction by Marcel Sijm. Check. Breathtaking performance of Verity Wingate as main character Luisa Casati. Check. Ingenious libretto by Frank Siera. Check. Paired with a subtle choreography by Zino Ainsley Schat and a cast of top singers, Ritratto by Willem Jeths has all it takes to become a world hit.

At first glance, little seems to be different from the video premiere. The fairytale-like grey-blue stage setting with strings of soap bubbles dangling from the ceiling and the extravagant costumes of the characters have remained. Through the clever use of perspective, it is hardly noticeable that, other than in the original production, they keep a covid-proof distance from each other.

In fact this even reinforces the message: Luisa Casati emphatically and constantly puts herself centre stage, but avoids emotional involvement. When Romaine Brooks paints her portrait and describes Luisa’s eyes, breasts and femininity in a subdued whisper, the former lovers do not touch for a second, unlike in the video production. – A poignant representation of the gap between reality and art.

Because what is truth? That is the key question in Ritratto. Luisa Casati – based on the society figure of the same name who lived from 1881 to1957 – regards herself as a living work of art and thus as the embodiment of truth. She wants this recorded for posterity, and has herself portrayed by such greats as Kees van Dongen and Man Ray. Her lover Gabriele D’Annunzio seeks the truth in war, Romaine Brooks opts for true love. ‘You never loved Luisa’, she snaps at the poet.

In vain Romaine holds up a mirror to Luisa: ‘Do you want to be an object or a subject, Dorian Gray or Joan of Arc?’ Yet Luisa refuses to look in the mirror and even considers the recent outbreak of World War I secondary to her ambition. When D’Annunzio writes in a letter that he has lost an eye on the battlegrounds and has thus gained deeper insights, she stabs out her own eyes in order to make Brooks’ painting more ‘lifelike’.

Two dull blows in the percussion make this gruesome moment palpable; on the second blow, the lights suddenly snap off and we are bathed in the same darkness Luisa has incurred on herself. With such seemingly banal but effective means, Ritratto connects the popular with the sublime, placing the opera in the best Italian tradition. Jeths presents a colourful palette of sweet-voiced choral parts, rich arias with Puccini-allure and dramatically dissonant instrumental exclamations, alternating with restrained orchestral passages, pounding marches, ballroom music and Johann Strauss-style waltzes.

The score is a perfect match for Frank Siera’s clever libretto. Recurring harmonies and melodies in a predominantly tonal idiom give the listener a pleasant sense of orientation. The avid opera lover will discern echoes to Wagner, Strauss, Verdi and other predesessors. Jeths has a deep understanding of how to write for the human voice. The vocal lines are extremely graceful and are often linked to equally sensuous melodies from solo instruments such as clarinet and bassoon.

The cast of mostly young singers is superb. The South African baritone Martin Mkhize shines as Garbi, Luisa’s faithful servant. In a gold-coloured Roman suit he welcomes us to the party at the Venetian villa of his mistress, where the story is set. He has a warm timbre and impeccable diction, and can be understood verbatim.

With his steely tenor voice Paride Cataldo is the ideal macho D’Annunzio, his sturdy pose wittily emphasised by the prominent leather pouch in front of his sexual apparatus. The British mezzo-soprano Polly Leech is no less convincing in her role of Romaine Brooks. As the voice of the outside world/the conscience, she is the only one not clad in extravagant outfit but in a simple suit and top hat.

Unsurpassed star of the evening is the soprano Verity Wingate, who performs on stage from start to finish. Seemingly effortlessly she performs her demanding part. She switches smoothly from the highest to the lowest registers without missing a single note. Her dynamics are breathtaking: even in the very highest regions, she still dares to decrescendo, while her voice remains flawless and audible.

Deeply moving is the moment when she realises she has always lived a lie: art is not the truth, it is only art. Her barely audible, fading sighs ‘it is art, art, art, art…’ pierces the marrow of one’s bone. Luisa Casati may realize that there is no such thing as a living work of art, but her interpreter Wingate comes pretty close.

Geoffrey Paterson also conducted the video premiere of Ritratto and steers his singers and musicians through the score with a sure hand. Yet the live performance lacks the profound eloquence of the online original. Of course, that was created with a ‘now or never’ feeling, but the musicians of the Residentie Orkest are audibly less familiar with modern notes than Amsterdam Sinfonietta. – Fortunately the ‘all or nothing’ performance of 12 March 2020 has just been released on CD.

On Sunday 7 February between 5-6 pm CET I will broadcast the duet between Luisa Casati and Romaine Brooks in my radio programme ‘An Ox on the Roof’ on Concertzender.

Due to the pandemic, my income has dwindled to virtually zero. A donation, however small, is welcome through PayPal, or direct transfer to my bank account: T. Derks, Amsterdam, NL82 INGB 0004 2616 94. A heartfelt thank you for your support!

#AmsterdamSinfonietta #GeoffreyPaterson #MartinMkhize #ParideCataldo #PollyLeech #VerityWingate #WillemJeths