Gar nicht so schlecht! #Selbstlob
Weil’s ja sonst keiner machen will! Hier mein Song über mich, Dada und Fürth.
Es muss produziert werden
Sänger: Rainer Kristuf
Text: Rainer Kristuf
Arrangement: Rainer Kristuf
Musik: mit Unterstützung von Rainer Kristuf
#BücherSonntag
Ich wollte gern mal ein anderes Genre bzw. Buchformat ausprobieren und bin bei einer #Autobiografie gelandet, die ich in einem Büchertauschschrank gefunden habe:
"A Typical Girl" von Viv Albertine (das ist der Titel der deutschen Ausgabe von 2015).
Viv Albertine war ab den späten Siebzigern aktiv als Punk-Musikerin und noch in anderen künstlerischen Berufen. Sie hatte ein ziemlich bewegtes Leben und das liest sich spannend.
Mehr über Viv Albertine:
https://de.wikipedia.org/wiki/Viv_Albertine
Amadou Hampāté Bā - Jawel, commandant In het voetspoor van de vertellers
Het tweede deel van zijn memoires eindigt Amadou Hampāté Bā, die zeker 90 is geworden, rond zijn 33ste, als hij zijn spiritueel leermeester Tierno Bokar verlaat om als ambtenaar in Bamako te gaan werken.
De stijl blijft vriendelijk vertellend vanuit een wijs hart: "Generalisaties, op welk gebied ook, weerspiegelen nooit de werkelijkheid".
Alhoewel hij dus mild van toon blijft -te mild, gok ik, voor dekolonisatie denkers- komt in dit deel de afschuwelijke praktijk van kolonisatie wel meer aan bod. Hij beschrijft het, maar op zo'n toon dat het prettig lezen blijft voor (het nageslacht van de) kolonisatoren. Ik weet niet precies wat ik daar van vind, behalve dan dat alleen de memoires van Bā imho onvoldoende zijn voor een begrip van zelfs alleen de geschiedenis van West-Afrika.
Maar het boek bevat veel pareltjes van wijsheid. Kritiek op macht spreekt mij natuurlijk altijd aan, dus het spreekwoord "Macht graast geen gras, macht eet mensen" blijft me bij, net als een les van Tierno Bokar: "Amadou, denk niet dat macht ooit één nacht heeft doorgebracht met waarheid en recht".
Zo is het.
Ook 100 jaar later en 6.000 km noordelijker.
#WatWouterLas26 #Autobiografie #LezenIsLeuk #WestAfrica #Boekstadon #Reading #Bookstadon
Amadou Hampāté Bā - Amkoullel In het voetspoor van de vertellers
In dit eerste deel van zijn autobiografie begint Amadou Hampāté Bā met de geschiedenis van zijn voorouders en eindigt als ie als jonge ambtenaar onderin de hiërarchie van het Franse koloniale systeem naar Ouagadougou wordt gestuurd.
Bā is blijkbaar een groot redder van de West-Afrikaanse orale traditie, maar dit was het eerste boek dat ik van hem las. Maar ik kan het me wel voorstellen, zoals hij schrijft: heel soepel precieze observaties aan elkaar rijgen zonder ooit langdradig te worden. Heel prettig lezen.
Het Afrikaanse perspectief op de wereld uit 1900-1920 is mij natuurlijk helemaal vreemd.
Maar veel plaatsnamen ken ik wel uit verhalen van mijn broer die lang in West-Afrika woonde en nog vaker werkte. Aspecten van de cultuur die Bā beschrijft, herken ik van vrienden uit het savannegebied ten zuiden van de Sahara. Dit maakt samen met de schrijfstijl dat het nergens 'vreemd' voelt, juist eerder vertrouwd. Zoals mijn tante me ook eens een middag vertelde over onze en haar geschiedenis.
Genoten van dit deel, gelijk in het volgende beginnen.
#WatWouterLas26 #Autobiografie #LezenIsLeuk #WestAfrica #Boekstadon #Reading #Bookstadon
Rkristuf
Lesering.de
Amalia Zeichnerin
Sewer Pirouette Ⓐ
Antjes Wereld